RSS

Gemis

Dakotah m’n liefje, ik mis je verschrikkelijk.
Je lieve koppie met die prachtige blauwe kijkers
Dat onhoorbare miauwtje als je me antwoordde
Die voorpootjes waarmee je zo parmantig bijna als een leeuwin kwam aanlopen
Dat staartje rechtomhoog als je meeliep naar je voerbak
hoe je met je achterlijf tegen Quast aanduwde omdat je hem zo lief vond
Die bliksemsnelle move naar Quast zodra hij in de mand ging liggen
Het eindeloze lebberen en wassen met Quast op mijn schoot
Je vechtlust, je grote kracht zo klein als je was,
Je lieve en tegelijk zo sterke karakter.
Wat kan zo’n klein katje zo’n enorme leegte achterlaten …..

We zitten hier met z’n drietjes, nog steeds onwennig, beetje stil.
Quast is nu assertiever naar Ashmanti.
Kon hij vroeger wel eens zitten klieren naar Dakotah toe, nu doet hij dat bij Ashmanti.
Zo te zien bindt die een klein beetje in. Samen zie ik ze ook vaak, soms wassen ze elkaar.
Quast vraagt ook veel aandacht, gaat het liefst naast m’n stoel op m’n toetsenbord liggen.

Met mij gaat het wel. Soms een huilbui maar ik ga maar rustig door. Doe alsof ik ook vakantie heb, en heb de afgelopen tijd heerlijk op m’n balkon doorgebracht. Ik geniet van het mooie weer, ga ondanks de warmte gewoon 3x per week trainen, en slaap gelukkig nu weer prima.

 
1 reactie

Geplaatst door op juli 25, 2016 in Afscheid & rouw, Dakotah

 

Quast heeft het ook warm

 
2 reacties

Geplaatst door op juli 19, 2016 in Streken van Quast

 

Lekker waaien

Ashmanti vindt het heerlijk om z’n lange haren in de ventilator-wind te laten wapperenūüėČ

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op juli 19, 2016 in Katten

 

Onrustig en onwennig

Ik slaap nauwelijks, niet omdat ik lig te piekeren maar het lijkt wel alsof alle zorg en spanning van de afgelopen maanden door mijn “computer” verwerkt wordt zodat het een plekje in m’n “systeem” krijgt. Anders kan ik het niet verklaren. Dagelijks word ik geconfronteerd met Dakotah die er dan opeens niet meer blijkt te zijn …. en soms zie ik haar liggen en dan is het natuurlijk haar broer. De katten hebben de eerste week nauwelijks iets gedaan. Daarna begon Ashmanti weer een beetje met z’n balletje te spelen, en veranderde de afstandelijke Quast die me links liet liggen opeens in een lastig kind dat contant aan m’n rokken hangt. Ik doe m’n best …. en samen doen ze het ook niet onaardig. Het is nog steeds aftasten, en dat duurt nog wel even.

Intussen ben ik overdag best aktief. Ik ben een grote verandering in de zitkamer aan het voorbereiden: m’n antieke bankstelletje is – tot m’n grote verdriet – afgevoerd, en over een paar weken komt er een gewoon modern bankstel waar Jan eindelijk op kan zitten. Ik heb natuurlijk nagedacht indertijd wat voor bekleding het beste bestand zou zijn tegen kattennagels, maar de grootste sloper is er niet meer …. en eerlijk gezegd kan het me niet schelen. Het wordt een cognackleurig geruwd leer, en de kleine hocker die hier al staat is al al even door Quast onder handen genomen: “wat Dakotah kon dat kan ik ook” zal hij gedacht hebben. Overal heb ik kleine zitjes gemaakt voor de heren, en zelf zit ik op een tuinstoel, maar daar moet ik wel steeds toestemming voor vragen wat dat is natuurlijk de allerbeste plek in huisūüėČ

Sommige plantenbakken hebben een makeover gehad want door het afschuwelijke weer van de afgelopen tijd waren de petunia’s ziek geworden. Ik heb ze vervangen door Portulaca, heerlijk en makkelijk plantje maar dan moet wel de zon schijnen. Ik ga het daarmee gewoon afdwingenūüėČ De bakken hebben de afgelopen 2 maanden meer tegen de gevel gestaan dan dat ze aan het hek hingen. En eigenlijk snak ik naar een beetje zon. Dit weer is funest, ik heb het hartstikke koud door de hoge luchtvochtigheid en alles doet pijn. Maar goed, als ik kijk naar alle ellende van de afgelopen dagen in Nice en Turkije dan ben ik blij dat ik in dit kikkerland zit.

 
2 reacties

Geplaatst door op juli 16, 2016 in Afscheid & rouw, Buitenwereld

 

Rouw en katten

De afgelopen dagen heb ik daar over nagedacht. Over m’n eigen rouw, en de katten die op hun manier ook rouwen. Dat laatste durf ik nu wel te zeggen: ze zijn nagekeken door Liesbeth en die schreef: “gezond, mogelijk in de rouw” als verklaring voor hun afwijkende gedrag.

Sinds Dakotah op 29 juni overleed heb ik geprobeerd om zoveel mogelijk mijn verdriet voor me te houden om de katten niet onrustig te maken. Ze moeten al wennen aan deze nieuwe situatie, en dat is heftig want dit trio katten was zo prachtig in balans met elkaar. Ik kreeg van diverse kanten (ook van m’n therapeute) te horen dat ik er goed aan zou doen om gewoon w√©l te huilen, en m’n verdriet met de katten te delen. Anders zouden de katten ook niks van mij snappen terwijl ze donders goed voelen dat er iets ook met mij aan de hand is. Dat laatste zal kloppen, hoewel ik m’n uiterste best doe om zo normaal mogelijk te doen, alle routines gewoon vol te houden en veel met ze te praten en thuis te zijn.

Ik heb erover nagedacht of de katten¬†beter af zijn als ik wel of niet huil. En ik denk toch echt dat je katten geen menselijke beleving kunt toemeten. Ze “rouwen” omdat ze Dakotah’s aanwezigheid missen, het is opeens allemaal anders, maar of zij nou verband leggen met mijn verdriet en zich daarin herkennen of bevestigd voelen? ik denk het echt niet. Ik denk dat ze alleen maar onrustig worden en zich onveilig voelen al ik hier heftige huilbuien heb. Dat ze geen verband leggen tussen mijn huilbuien en Dakotah. Ik zou hooguit de onwennigheid van dit moment vergroten door mijn eigen gedrag.

Ik heb natuurlijk ook nagedacht over mijn eigen reaktie. ¬†Natuurlijk voelde ik tranen, en die kon ik omhoog laten komen maar ook weer wegduwen. Mijn overlevingsstrategie is altijd geweest om eerst m’n verstand te laten werken en later pas naar m’n gevoel te kijken.¬†De laatste tijd is dat sterk verbeterd maar bij crises ga ik direkt terug in dat oude patroon. En dat heeft voordelen: de hoge spanning de afgelopen weken waarin ik het net rond Dakotah voelde sluiten maar dat nog niet kon accepteren, de grote schok toen ik besloot dat het genoeg was en ik wilde stoppen, dat was eigenlijk zoveel dat ik in de chaos van gevoelens en verdriet dreigde te verzuipen. Om het hoofd boven water te houden duw ik dat dan een beetje (veel) weg. Zodat het hanteerbaar wordt en alles hier een beetje door kan gaan.

En nu die eerste week voorbij is kan ik het wat beter toelaten. Blijkbaar doseer ik de portie verdriet die ik nu kan hebben. Nu kan ik het beter aan hoewel ik nog steeds geen vreselijke huilbuien heb. Misschien hoeft dat ook niet.
Dakotah is nog erg aanwezig, maar eigenlijk is naar mijn beleving de overgang van leven naar dood niet eens zo groot …..¬†En dat zegt wel iets ….

Nog een vreemde ervaring: gisteravond lag Ashmanti in de blauwe stoel te slapen. Opeens hoorde ik hem miauwen, hij stond op en ging met z’n voorpoten op de leuning de foto van Dakotah besnuffelen …..

 
3 reacties

Geplaatst door op juli 6, 2016 in Afscheid & rouw, Dakotah, Gezondheid katten

 

Tags:

We gaan verder

Gisteren ben ik met Quast en Ashmanti naar Liesbeth gegaan. In het weekend waren ze z√≥ stil …. Jan vond het ook niet in orde. Punt was nl dat Dakotah toen ze insliep bijna 40 graden koorts had. Had ze dan toch iets onder de leden dat besmettelijk was? Ik kan wel zeggen “ze zijn in de rouw” maar ik wilde geen risico nemen. Bovendien was er uitslag van een bloedonderzoek. Nadat Dakotah haar verdoving kreeg (voordat ze de allerlaatste injektie kreeg) is er nog bloed afgenomen voor onderzoek. Daar heeft ze dus niks meer van mee gekregen.

Eerst hebben we de uitslag besproken. Dakotah bleek ook een flinke bloedarmoede te hebben, dus samen met die heel hoge koorts is het niet gek dat ze helemaal niks meer deed. Misschien is het meest waarschijnlijk dat de IBD overging in lymfoom. Ook mag droge FIP niet uitgesloten worden (titer 1:400 en nog wat kenmerken), maar ik maak me daar geen zorgen over. In ieder geval waren FIV en FelV negatief gelukkig. Ik voel rust over mijn beslissing om haar te laten gaan, had het misschien zelfs eerder moeten doen maar dat meiske was zo sterk en een vechtertje.

De katers zijn onderzocht: ze zijn gezond. Geen koorts, luchtwegen schoon, geen gevoeligheden in de buik etc. Het was nog een kunststukje om Quast te tempen, beweeglijk als hij is. We hebben hem in de mand gelaten, bovenkap er af, deken om hem heen gewikkeld en goed vasthouden en kroelen. Direkt daarna kreeg hij in de mand wat Sheba kip van me als beloning en dat ging er in als koek.

Conclusie: de katten zijn mogelijk in de rouw. Het is zo wie zo een grote verandering in hun leven, ze moeten een nieuwe balans zien te vinden want als drietal waren ze werkelijk fabuleus. We doen ons best, ze hebben al een paar keer samen op schoot gelegen.

Het heeft me toch goed gedaan om toch wat meer info te hebben over Dakotah, en nog na te praten met Liesbeth. Jan heeft zich in alle bochten gewrongen om ons zelf te brengen en weer op te halen, mijn rots in de branding.

Gisteren heeft Jan ook nog de urn van Dakotah opgehaald, en ‘s avonds hebben Jacob en Eva de urn uit de tas gehaald en uitgepakt, en vervolgens in de kast gezet met een nep-bloemenkransje op het deksel. Vond Eva mooi: “ze is toch een meisje?” en toen kreeg Coco ook maar een versiering op haar dekseltje. Daarna was het tijd om even met de katers te spelen en is het volgens mij nu wel goed afgesloten voor de kids. Het leven gaat door ….. als ik dat schrijf denk ik “maar ik wil eigenlijk terug naar hoe het was”…..

 
4 reacties

Geplaatst door op juli 5, 2016 in Afscheid & rouw, Dakotah, Gezondheid katten, Jacob-Eva

 

Ashmanti wacht

maar ze ligt niet in haar hok ….

 
6 reacties

Geplaatst door op juli 2, 2016 in Afscheid & rouw, Dakotah

 
 
Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.