RSS

Categorie archief: Gezondheid

Ik weet het niet ….

Wat wil ik eigenlijk nog met dit weblog ….? Al sinds 2003 heb ik geschreven, eerst aarzelend op Blogger maar later hier met groeiend enthousiasme. Heel lang is dit blog me dierbaar geweest en heeft het me ook door moeilijke tijden heen geholpen.

En nu …. jullie hebben natuurlijk gemerkt dat ik stilgevallen ben. Er gebeurt best veel met mij persoonlijk waar ik niet over schrijf: het gaat nu goed met mij. Ik ben tevreden over de afgelopen paar jaar, maar het is hard werken geweest en nog ….. Ik ben inmiddels gepensioneerd – raar idee – en gek genoeg maakt dat een heel groot verschil. Zat ik eerst jarenlang in de WAO, nu krijg ik AOW. Een paar letters door elkaar gehusseld … het maakt een wereld van verschil. Ik hou nu niet meer m’n handje op, hoef geen verantwoording af te leggen. Ik heb dat blijkbaar stilletjes toch als een belasting ervaren. Voelde me niet schuldig, maar ook niet makkelijk. Nu ben ik bevrijd, heb alle oude dossiers weg gegooid.

Begin augustus raakte ik in de lappenmand. En ik zit er nog steeds in … Het een na het ander kreeg ik op m’n bordje, ik voelde me als een boksbal. Fikse rugproblemen begin augustus, een week later een heel zware verkoudheid die me nog steeds kwelt, en tot overmaat van ramp een fikse buikgriep vorige week. Het heerst …. zei de dokter waar ik uiteindelijk maar naar toe ging. En die andere dingen? ik heb gewoon vette pech. De buikgriep is nu over, ik ben vandaag weer naar de sportschool gegaan (zwabberdezwabber op loodzware benen) en dat ging tot m’n verbazing best goed. Kortom: ik pak de draad weer een beetje op.

Een andere reden voor mijn zwijgen is dat ik nu gezonde katten heb. Sunny is nu bijna 14 maanden en wordt een heerlijke knul. Het gaat steeds beter tussen hem en Quast, die flink afgevallen is door het vele rennen en jakkeren. Ook kan Quast nu steeds beter stoeien zonder direkt over de rooien te gaan. Ashmanti stond vorige week tot m’n stomme verbazing opeens bovenop de kamerkast …. nog nooit gezien. Zelfs hij is aktief geworden – helaas is hij niet ook mooi afgevallen, daar is hij toch te lui voor. Hij is nog wel steeds de mama/papa voor Sunny die ook nog steeds mag “drinken” bij hem.

Achteraf bezien is het gelukkig toch een goeie beslissing geweest om Sunny als kitten in huis te halen. Ik moet toegeven dat hij als kitten tekort gekomen is doordat de anderen toch flink ouder zijn. Daar heb ik me op verkeken, had m’n hoop gevestigd op speelse Quast maar die zag het toch echt anders … en deed niet mee. Ik heb zelfs een keer een kattengedragsdeskundige hier gehad voor een gesprek: “ik vraag je hulp voor mij, niet voor Sunny”…. Ik had geen ervaring met kittens, had geen energie om zelf te spelen, maar uiteindelijk was dàt toch echt het enige dat als verbeterpunt naar voren kwam. De inrichting hier is prima, in elke kamer kan tot grote hoogte geklommen worden, vluchtplekken genoeg, kittenproof balkon. Ik kreeg het advies om af en toe – als ik weg ging bv – Sunny apart te zetten zodat de anderen even tot rust konden komen. En ik moest met hem gaan spelen … dus dat ben ik toch maar gaan doen. Natuurlijk wilde Sun dat vooral ’s avonds als ik doodmoe naar bed wilde … maar het bleek wel te werken. Hij was daarna rustig en ging lekker slapen bij Ashmanti of bij mij op schoot. En nu weet hij het precies: als hij een soort indianenkreet geeft komt Marga (meestal) overeind en wordt er even met een hengel of muisje gespeeld 😀 Als we gaan slapen is het groot feest: ik verkreukel een stuk of 10 pagina’s krantenpapier zodat er een berg ontstaat, en gooi daar een flinke hand brokjes op. Zoeken maarrrrr ….

Intussen weet ik al schrijvende nog steeds niet wat ik verder wil, maar jullie zijn een beetje bijgepraat. Ik heb nog wat foto’s gemaakt:

Advertenties
 
6 reacties

Geplaatst door op oktober 7, 2017 in Gezondheid, Katten, Sunny

 

Het gaat goed hier

en met de katjes ook. Quast lag bij mij op schoot, en Sunny bij Ashmanti 😉

tn_DSC03654

 
2 reacties

Geplaatst door op mei 10, 2017 in Gezondheid, Sunny

 

Heb ik gedroomd?

of zag ik dit echt vannacht? heb er maar snel foto’s van gemaakt en toen weer terug naar bed.

tn_dsc03374

Ik heb al anderhalve week erge pijn in m’n kaak na de laatste herstelwerkzaamheden van mijn tandarts die nodig waren om de schade van mijn fietsongeluk uit 2012 te repareren. Sinds een paar dagen gaat het iets beter gelukkig. Ik kom nauwelijks buiten en probeer zoveel mogelijk te rusten.

De katjes vinden dat prima. Sunny wordt groot, hij is nu bijna 6 maanden, begint iéts rustiger te worden en weet intussen heel goed zichzelf te vermaken helaas. De grote katers liggen ’s ochtends lekker te maffen en Sunny is dan nog lang zo ver niet. Marga is ook niet beschikbaar dus dan maar zelf iets verzinnen: aan de klok hangen, tissues uit de doos rukken, schuursponsje aan stukken trekken – lukte maar 1 keer en toen was opeens dat sponsje door Marga weggehaald 😦 – en ga zo maar door. Tussen Sunny en Quast is nog regelmatig bonje en toch blijft hij hem opzoeken om bij te liggen slapen. Bij Ashmanti wil en mag hij nog vaak “drinken” ….

 
5 reacties

Geplaatst door op februari 4, 2017 in Gezondheid, Sunny

 

Souvenir

De afgelopen weken had ik kiespijn. Weer dezelfde kies die een jaar geleden al – na een paar jaar vage pijn –  een wortelkanaalbehandeling had ondergaan. Pijn is daarna een jaar weg geweest en was nu weer terug. Tandarts kon niks vinden, stuurde me door naar de endodontoloog. Inmiddels was de pijn heftig geworden dus ik kon snel terecht. Ik mocht meekijken tijdens het onderzoek – oh wat ingenieus zoals die man te werk ging – en uiteindelijk bleek dat een van de wortels van de kies een microscopisch dunne barst vertoonde. Daardoor ontstond frictie bij elke kauwbeweging en had ik dus weer een ontsteking. Enige oplossing: kies trekken. Dat is vanmiddag gebeurd.

Na enig brainstormen met de tandarts kwamen we tot de conclusie dat dit nog een souvenir moet zijn van het ongeluk dat ik in 2012 op de fiets heb gehad. Vorig jaar bleken 3 vullingen naast elkaar barstjes te vertonen, vandaar o.a. de wortelkanaalbehandeling van de nu getrokken kies. Daarmee was het dus nog niet klaar bleek nu. Lekker dan!

 
5 reacties

Geplaatst door op september 21, 2016 in Gezondheid

 

Lekker warm!

tn_DSC02361

Dakotah geniet er van. Mag ook wel want ze heeft het niet makkelijk. Een paar weken geleden heb ik de beslissing moeten nemen om te stoppen met haar dieetvoer. Ik schreef toen aan een dierbare kattenvriend:

Uiteindelijk heb ik de handdoek in de ring gegooid en geluisterd naar Dakotah.
Ze ging op het laatst keihard voor me op de loop als ze maar een voerbakje in m’n handen zag. Van nature is ze een heel gretige eter, dus dit zegt wel wat.

De kwaliteit van haar leven kun je al een paar jaar vergelijken met een gehandicapte kat: ze ligt te liggen, slaapt, speelt heel zelden. Soms heeft ze een goeie dag of goed uur … en dan zie je de ware Dakotah. Een ondeugende en vrolijke meid. Ennnn … ze is stapelgek op Quast, dat is ook gelukkig heel belangrijk voor haar. Dus die kleine marge die ze al heeft ga ik niet nog meer verpesten met voer dat ze niet wil.

Ze staat weer op 1 prednison per dag. Afbouwen naar 3/4 en toen 1/2 leverde acuut spuitpoep op. Met 1 pred is haar poep goed, dus hopelijk minder/geen buikkramp.
Ik ga Dakotah niét spuitvoeren, ben ik vastbesloten in. Daar is zij de kat niet naar. En mocht ze diabetes ontwikkelen door de pred: ik ga haar niet spuiten 2x daags. Ook dat is niks voor haar. Bij Joris heb ik 4 jaar lang 2x daags insuline gespoten: voor mij en hem geen enkel probleem. Voor Ashmanti zou het misschien ook kunnen: als ik het maar doe dan is het wat hem betreft meestal OK …. maar Dakotah wordt steeds schichtiger en angstiger, rent weg en verstopt zich..

Het was moeilijk om dit uit te spreken, en later heb ik dit ook ongeveer zo aan Liesbeth geschreven. Uiteraard weet je nooit hoe dingen gaan verlopen, maar de stap om te stoppen met dieetvoer gaf mij een gevoel van falen. Kletskoek natuurlijk want het is Dakotah die zelf de grens trekt. Ze weigert pertinent, of ze nu honger heeft of niet … spijkerhard. In hoeverre het een rol speelt dat ze vaak niet lekker zal zijn … dat is raden. Ze krijgt Cerenia, en op dit moment even ook Temgesic, samen met de Prednoral in 1 capsule zodat ze maar 1 keer hoeft te slikken.

Inmiddels zijn we een paar weken verder, heeft ze gisteren al weer een plasje moeten inleveren omdat ze behoorlijk apathisch was. De urine was gelukkig in orde. Vlak daarvoor had ze weer diarree gekregen dus ik was al bang dat weer fout ging lopen maar kijk …. een halve dag later kregen de katers het ook. Virusje? of was het dat prachtig uitziende zakje uiterst gezond en “biologisch-dynamisch” natvoer dat ik gegeven had: Dakotah had een half bakje gegeten, de katers de rest. Nu anderhalve dag later komt bij allemaal de ontlasting weer aardig op gang, dus ik ben niet bang voor een virus. Dat voer komt er niet meer in. Carnibest etc is ook geen optie, mocht iemand dat idee krijgen. Elk voer wordt of totaal niet geaccepteerd, of gaat maximaal zo’n 3 dagen mee……Bakken vol verdwenen in het toilet, de voerkast wordt voller en voller met afgewezen voer. Toch ga ik door: ze krijgt na de laatste diarree-episode alleen nog Applaws Kip, een aanvullend voer maar het brengt haar darmen nu even tot rust én ze vindt dit altijd heerlijk. Het is onze redder in de nood. Momenteel zie je haar weer opbloeien, en voor deze beelden doen we het dus:

Zelf heb ik ook een en ander achter de rug. Een ongelukje in het sportcentrum heeft me behoorlijk veel pijn opgeleverd. Resultaat is dat ik na 9 jaar nu ergens anders ben gaan sporten. Best wennen maar dat gaat lukken. Verder gaat het uitstekend met mij, heb meer energie om dingen te doen maar daardoor loop ik nu toch wel vaak tegen m’n grenzen op. Marga is hebberig …. 😀 en soms krijg ik dan de kous op de kop.

Ik ga nu weer lekker terug naar m’n balkonnetje met blommen. Fijn weekend allemaal:

 

 

 
6 reacties

Geplaatst door op juni 4, 2016 in Buitenwereld, Dakotah, Gezondheid

 

Tags: , ,

Ommekeer

Dakotah heeft nu al 2 keer een goede drol geproduceerd. Hallelujah! De laatste week was het werkelijk een dieptepunt: ze wilde nauwelijks tot niet eten. En had zoals ik vorige keer schreef dus spuitpoep. Haar dieetvoer – wat het ook was – bood ik eerst gewoon aan: ze zag me aankomen en rende op het laatst keihard weg. Hoefde er niet eens aan te ruiken. Als ik het versierde met een beetje tonijn of kip lukte het eerst nog een beetje maar later ook niet meer. Intussen hoopte ik op aanwijzing van Liesbeth dat de medicijnen hun werk zouden gaan doen. “Jullie zullen er doorheen moeten helaas”…. maar ja, toen Dakotah’s gedrag steeds angstiger en stressiger werd, ze zich bijna de hele dag verstopte, zich niet meer meldde als ik eten ging maken en ook niet meer bij Quast wilde liggen, toen moest ik iets. De stress begon volgens mijn gevoel steeds erger te worden, escaleerde. Terwijl haar poep wel verbeterde ….

Ik heb haar toen een voer gegeven waar Liesbeth waarschijnlijk niet blij mee is, wel voor katten met een spijsverteringsprobleem, maar niet een van de gerenommeerde merken want daar hoef ik niet meer mee aan te komen. Ook geen Trovet of Specific …. met de inhoud van mijn voerkast kan ik zo een dierenartspraktijk starten … Het voer dat ze nu krijgt vindt ze heerlijk, ze likt weer bijna een gat in de bodem van het bakje, ze is weer ontspannen, gaat gezellig mee naar de keuken en staat naast me enthousiast omhoog te kijken of dat bakje al komt. Ze eet samen met de andere katten, niet meer verstopt in haar pueblo. Kortom: ik heb een gelukkig katje teruggekregen. De afgelopen 2 dagen heeft ze vaste poep, en nu maar bidden dat het voer niet de boel weer gaat verzieken …. of dat ze het weer zat wordt.

Op deze manier kan ik nu ook lekker relaxed genieten van het weer en van m’n balkon dat weer vol met planten staat …..

Overigens heb ik zelf ook wat achter de rug: ik bleek geen voedselallergie te hebben volgens de tests. Ik krijg nog een afrondend gesprek maar daar wacht ik niet op. Ik ben nu aan de slag gegaan met de FODMAPS, niet fanatiek, gewoon e.e.a. uitproberen. En het helpt al een beetje. Gisteren liep ik nog krom van de buikpijn na een kop koffie en glutenvrije havermout. Vanochtend heb ik decaf genomen en de havermout met lactosevrije melk …. en kijk, het helpt (hoop ik). Ik weet nu eigenlijk precies wat Dakotah doormaakt: beroerd worden van voeding overkomt mij nu ook dagelijks. Dingen waar ik vroeger tegen kon en nu niet meer zoals bijvoorbeeld die appel. Ik kan alleen maar hopen dat dit voer Dakotah niet gaat opbreken. Voor haar stressniveau is het een uitkomst, maar of haar darmen het daar mee eens zijn?

Met Ashmanti gaat het hartstikke goed, volgens mij moet hij al een tijd pijn in z’n bek gehad hebben want hij is opeens veel vriendelijker en rustiger. En Quast blijft zoals altijd … zichzelf 😉

 
4 reacties

Geplaatst door op mei 7, 2016 in Dakotah, Gezondheid

 

Moeizaam doorgaan

De afgelopen week was het hier bepaald geen feest. Ik was zelf verschrikkelijk gammel, Ashmanti kreeg een paar dagen na z’n operatie een inzinking: slecht eten, wezenloos, doodstil blijven zitten of liggen, geen contact. Hij leek wel een diabeet die totaal uit z’n balans was. Maar daar dacht ik natuurlijk ook aan vanwege die hoge glucose die gemeten was, want hij dronk weinig, plaste normaal, en at slecht, dus dat was het niet. Een afspraak dinsdag bij Liesbeth weer afgezegd toen hij leek op te leven, maar dezelfde avond kakte dat opnieuw in.

Koningsdag was een ramp: 2 katten die niks wilden. Dakotah was solidair met haar broer. Als ik floot dat ik eten ging maken was het voorheen altijd holderdebolder struikelend over elkaar heen mee naar de keuken. Nu liep ik in m’n eentje met een mauwende Quast die het rijk alleen had. En toen, de dag na Koningsdag, ging opeens de knop om bij Ashmanti. Zowel Dakotah als Ashmanti hadden ivm die opspelende pancreas wat medicatie gehad, en of dat nou bij hem hielp? Ik denk dat stress en de ervaring van de operatie een minstens zo grote reden voor z’n inzinking was.

Hoe dan ook: hij eet nu vrij goed, en hij speelt met een nieuw balletje waar hij helemaal gek van is. Gisteren is hij door Liesbeth gecontroleerd: z’n bek ziet er prachtig uit, hij had geen verhoging, en het wordt nu een kwestie van zelf  de draad weer oppakken. Gisteravond lag hij zo te slapen, helemaal moe gespeeld. Hij is weer voor 80% zichzelf, heeft zelfs al zitten meppen op Quast 😀 En Dakotah? …. dat blijft nog even een moeizame affaire. We zijn haar prednisolon aan het afbouwen nu, maar mogelijk gaat dat te snel. Niet willen eten, en gisteren een ontlasting die er niet goed uitzag (te weinig en te zacht). Liesbeth wil het nog even aanzien voordat we de pred weer verhogen.

 
1 reactie

Geplaatst door op april 30, 2016 in Dakotah, Gezondheid, Gezondheid katten