RSS

Categorie archief: Afscheid & rouw

Afscheid van Muis

muis-feb2017
24-12-1998 + 21-09-2017

Gistermiddag is Muis vredig ingeslapen. Muis was een oneindig lief poesje dat haar hele leven bij Maddy en Wim heeft gewoond. De laatste 2 jaar bleek ze nierpatiente maar dankzij goeie zorg en haar eigen karaktertje is ze toch bijna 19 jaar geworden. Deze week bleek dat het niet meer ging en gisteren is de dierenarts thuis gekomen om haar in te slapen. Vreselijk voor haar baasjes om haar te moeten missen; ze was zo geliefd en was altijd klaar voor knuffels.

De laatste uurtjes voordat ze haar rust kreeg kon ze nog genieten van het zonnetje:

Maddy en Wim heel veel sterkte met dit verlies, en met de grote stilte die gevallen is. Ze is voor altijd in jullie hart.

Advertenties
 
4 reacties

Geplaatst door op september 22, 2017 in Afscheid & rouw

 

Vandaag een jaar geleden

Een jaar geleden moest ik afscheid nemen van Dakotah. Het lijkt langer dan 1 jaar … waarschijnlijk omdat Sunny zo veel aandacht vraagt. Toch weet ik nog precies hoe ze voelde met haar zijdezachte vachtje, hoe ze kon kroelen … hoe eindeloos lief en dapper ze was. Het kleinste katje in huis maar met een ijzersterk karakter.

Deze foto maakte ik 1 week voordat ze insliep, mijn mooie meisje:

tn_DSC02508

 

 
4 reacties

Geplaatst door op juni 29, 2017 in Afscheid & rouw

 

Benneke in m’n hart

Gisteren was het al weer 8 jaar geleden dat ik Ben moest laten gaan. Het lijkt veel langer, en tegelijk is hij nog steeds zo aanwezig. Mijn filosoof …..

tn_benbalkon

 
4 reacties

Geplaatst door op november 20, 2016 in Afscheid & rouw

 

Schaap is lief

Zojuist genomen: Quast is al naar bed ……

 
2 reacties

Geplaatst door op augustus 1, 2016 in Afscheid & rouw, Streken van Quast

 

Het is maar een schaap ….

Quast heeft het moeilijk: hij mist Dakotah en het knuffelen met haar. Dus vandaag ging ik op zoek naar een knuffelbeest – je weet maar nooit of Quast daar genoegen mee neemt. Een kat kon ik zo gauw niet vinden dus het is een schaap geworden. Wel wit …. Hij heeft er al heerlijk mee geslapen maar ik maak me geen illusies: straks ligt het vast op de grond.

 
2 reacties

Geplaatst door op augustus 1, 2016 in Afscheid & rouw, Streken van Quast

 

Gemis

Dakotah m’n liefje, ik mis je verschrikkelijk.
Je lieve koppie met die prachtige blauwe kijkers
Dat onhoorbare miauwtje als je me antwoordde
Die voorpootjes waarmee je zo parmantig bijna als een leeuwin kwam aanlopen
Dat staartje rechtomhoog als je meeliep naar je voerbak
hoe je met je achterlijf tegen Quast aanduwde omdat je hem zo lief vond
Die bliksemsnelle move naar Quast zodra hij in de mand ging liggen
Het eindeloze lebberen en wassen met Quast op mijn schoot
Je vechtlust, je grote kracht zo klein als je was,
Je lieve en tegelijk zo sterke karakter.
Wat kan zo’n klein katje zo’n enorme leegte achterlaten …..

We zitten hier met z’n drietjes, nog steeds onwennig, beetje stil.
Quast is nu assertiever naar Ashmanti.
Kon hij vroeger wel eens zitten klieren naar Dakotah toe, nu doet hij dat bij Ashmanti.
Zo te zien bindt die een klein beetje in. Samen zie ik ze ook vaak, soms wassen ze elkaar.
Quast vraagt ook veel aandacht, gaat het liefst naast m’n stoel op m’n toetsenbord liggen.

Met mij gaat het wel. Soms een huilbui maar ik ga maar rustig door. Doe alsof ik ook vakantie heb, en heb de afgelopen tijd heerlijk op m’n balkon doorgebracht. Ik geniet van het mooie weer, ga ondanks de warmte gewoon 3x per week trainen, en slaap gelukkig nu weer prima.

 
6 reacties

Geplaatst door op juli 25, 2016 in Afscheid & rouw, Dakotah

 

Onrustig en onwennig

Ik slaap nauwelijks, niet omdat ik lig te piekeren maar het lijkt wel alsof alle zorg en spanning van de afgelopen maanden door mijn “computer” verwerkt wordt zodat het een plekje in m’n “systeem” krijgt. Anders kan ik het niet verklaren. Dagelijks word ik geconfronteerd met Dakotah die er dan opeens niet meer blijkt te zijn …. en soms zie ik haar liggen en dan is het natuurlijk haar broer. De katten hebben de eerste week nauwelijks iets gedaan. Daarna begon Ashmanti weer een beetje met z’n balletje te spelen, en veranderde de afstandelijke Quast die me links liet liggen opeens in een lastig kind dat contant aan m’n rokken hangt. Ik doe m’n best …. en samen doen ze het ook niet onaardig. Het is nog steeds aftasten, en dat duurt nog wel even.

Intussen ben ik overdag best aktief. Ik ben een grote verandering in de zitkamer aan het voorbereiden: m’n antieke bankstelletje is – tot m’n grote verdriet – afgevoerd, en over een paar weken komt er een gewoon modern bankstel waar Jan eindelijk op kan zitten. Ik heb natuurlijk nagedacht indertijd wat voor bekleding het beste bestand zou zijn tegen kattennagels, maar de grootste sloper is er niet meer …. en eerlijk gezegd kan het me niet schelen. Het wordt een cognackleurig geruwd leer, en de kleine hocker die hier al staat is al al even door Quast onder handen genomen: “wat Dakotah kon dat kan ik ook” zal hij gedacht hebben. Overal heb ik kleine zitjes gemaakt voor de heren, en zelf zit ik op een tuinstoel, maar daar moet ik wel steeds toestemming voor vragen wat dat is natuurlijk de allerbeste plek in huis 😉

Sommige plantenbakken hebben een makeover gehad want door het afschuwelijke weer van de afgelopen tijd waren de petunia’s ziek geworden. Ik heb ze vervangen door Portulaca, heerlijk en makkelijk plantje maar dan moet wel de zon schijnen. Ik ga het daarmee gewoon afdwingen 😉 De bakken hebben de afgelopen 2 maanden meer tegen de gevel gestaan dan dat ze aan het hek hingen. En eigenlijk snak ik naar een beetje zon. Dit weer is funest, ik heb het hartstikke koud door de hoge luchtvochtigheid en alles doet pijn. Maar goed, als ik kijk naar alle ellende van de afgelopen dagen in Nice en Turkije dan ben ik blij dat ik in dit kikkerland zit.

 
2 reacties

Geplaatst door op juli 16, 2016 in Afscheid & rouw, Buitenwereld