RSS

Quast

18 Okt

We zijn nu bijna 4 maanden verder, na het overlijden van Dakotah. Vooral Quast had het de eerste maanden moeilijk want hij miste z’n knuffelpoesje. Na zo’n maand of twee was er wel weer een soort rust in huis. Ashmanti werd lekker speels, gewoon heel genoeglijk in z’n eentje met z’n balletje, was altijd nogal een Einzelgänger. Quast speelde met z’n beessie, maar ik merk de afgelopen maand dat hij in toenemende mate niet meer speelt.

Hij wil op schoot, loopt als een hondje achter me aan, vaak flink miauwend, zeurend om aandacht. En als ik geen tijd heb dan trekt hij zich gekwetst terug en gaat achter in de poezenkamer slapen. Het gebeurt vaak dat ik 2 katten in huis heb die ik urenlang niet zie. Van Ashmanti weet ik dat ( hij is gewoon aartslui) maar van Quast ben ik het niet gewend. Samen knuffelen doen ze niet, en ik vraag me af of dat er ooit in zit want ze zijn compleet verschillend qua temperament. Oh Dakotah je wordt zo gemist.

De laatste week vraag ik me af of ik misschien toch een kat er bij zou moeten nemen als speel/knuffelkameraad voor mijn aktieve en ondeugende Quast. Geen kitten maar een poesje van ca. een jaar. Maar ik weet heel goed dat ik als mens totaal geen zeggenschap heb over hoe het uiteindelijk zal klikken. Voor hetzelfde geld haal ik me een bak ellende op de hals. De katers zijn best makkelijk dus ik ben niet zo heel bang dat ze een nieuwe kat niet zouden accepteren. Bij Katimo liepen ze tenslotte rond in een grotere groep katten.

Ik zou misschien meer met Quast moeten spelen maar daar heb ik gewoonweg de puf niet voor. Ik heb dat nooit zo gedaan, vond dat de katten elkaar bezig moesten houden. Als Jan komt dan storten de heren zich enthousiast pal voor z’n voeten languit op de grond. Hij zit met ze te rotzooien, te plagen, en ze vinden het prachtig. Dan voel ik me prompt schuldig.

Ik weet niet wat ik ermee moet, en kijk het zeker voorlopig nog even aan. Ze slapen samen bij me op bed, ze gaan goed met elkaar om, maar Quast verveelt zich en claimt mij helemaal. Vorig jaar ging ik 2 weken op vakantie en heeft het 2 maanden geduurd voordat hij weer een beetje normaal tegen me deed, en als ik er goed over nadenk was hij daarna nooit meer echt die oude sprankelende Quast.

Advertisements
 
8 reacties

Geplaatst door op oktober 18, 2016 in Streken van Quast

 

8 Reacties op “Quast

  1. Maddy

    oktober 20, 2016 at 7:54 am

    Wat een dilemma. Dit gedrag ben je niet gewend van Quast, die mist duidelijk een vriendinnetje en ik kan me goed voorstellen dat je geen zin/puf hebt om hem de halve dag bezig te houden.
    Als… je toch voor een 3de poesje zou gaan, is het dan geen idee om Quast mee te nemen naar Corien, eventueel een paar dagen laten logeren, om te kijken of het goed klikt met een van de poezen daar?
    Ik roep maar wat hoor.

     
    • margali

      oktober 22, 2016 at 11:49 am

      Maddy, suggesties zijn altijd welkom joh 😉 Ik heb m’n katten nooit naar een pension of uit logeren gedaan. Ons huis is hun veilige plek, hun domein. In een paar dagen zou je er niet echt achter komen of Quast een nieuw vriendinnetje zou vinden. Ik zou dan nog eerder kijken of ze bij de SAZ (lekker dichtbij) een geschikt zachtaardig vriendelijk poesje hebben. Maar voorlopig wacht ik het af: het wordt kouder en ze kruipen ’s nachts allebei dicht tegen me aan. Wie weet ontstaat er daardoor meer gewenning zodat ze meer samen zijn. Ashmanti kruipt ook een beetje uit z’n schulp richting Quast. Wie weet …..

       
  2. Pieta

    oktober 21, 2016 at 5:55 pm

    Lieve Marga, toen jij vorig jaar op vakantie was claimde Quast mij ook en liep mij voor de voeten. Hij wilde de hele dag op schoot liggen en kroelen. Misschien was hij daarvoor al niet meer die sprankelende Quast die jij in gedachten had/heb. Hij was wel heel zorgzaam voor Dakotah, dat klopt. Maar Dakotah lag dan in haar mandje en Quast bij mij op schoot.

     
    • margali

      oktober 22, 2016 at 11:55 am

      Lieve Pieta, toen jij me vertelde hoe Quast zich bij jou gedragen had was ik best verbaasd: bij mij zat hij nooit te mekkeren bv. Misschien herinner je je dat nog. Het was gedrag dat ik niet van hem kende. Toen ik terugkwam deed hij dat niet bij mij, integendeel: hij trok zich terug. Na 2 maanden was dat weer over. En nu na Dakotah’s overlijden is dat claimende gedrag weer terug. Eigenlijk wel goed dat je me herinnert dat het bij jou ook zo was. Misschien toch een stressreaktie …. verlatingsangst/verdriet? kon je maar in dat koppie kijken.

       
  3. dirk

    oktober 22, 2016 at 12:53 pm

    Lieve Marga,
    Je weet dat ik geen “gedragsdeskundige” ben en een hartgrondige afkeer heb van al diegenen die zichzelf zo noemen. Maar je weet ook dat ik het nodige heb gezien en meegemaakt en dat mijn motto is: “denk als een kat, maar net iets verder”.
    En jij kent Q & A beter dan wie dan ook.
    Maar *ik* zou geen jong volwassen, of kitten, poes bij die twee zetten. Ik zou gaan voor een kater kitten. Katers kunnen best wel opvoeden (doen dat alleen iets anders dan een poes) en testosteron wordt niet alleen in de balletjes gemaakt. Leeuwen gooien ook de jonge mannetjes uit de groep, die dan met elkaar optrekken, en iets van die genen zit ook in onze katjes.

     
    • margali

      oktober 22, 2016 at 1:08 pm

      Lieve Dirk, aan een katertje heb ik ook wel gedacht, maar ik vroeg me af of 3 katers niet een beetje teveel was om een groepje te vormen. En ook ben ik een beetje onwennig omdat ik altijd 2 katers plus 1 poes heb gehad….. Ik ben beter met katers 😀 dus dat idee trekt me wel meer. Maar een kitten? …. pffftt ik weet niet of ik daar nog tegen bestand ben.

       
      • dirk

        oktober 22, 2016 at 1:32 pm

        Het gaat er niet om of jij daar tegen bestand bent maar hoe de heren er mee omgaan. Een kitten wordt veel makkelijker geaccepteerd dan een “volwassen” kat. Op de één of andere manier weten ze dat je een kitten niet al te hard moet aanpakken.
        Het ergste wat kan gebeuren is dat ze een nieuwkomer niet accepteren. En verder zou Ashmanti kunnen laten zien hoe je met een balletje kan spelen en Quast hoe je op de buizen van de cv kan klimmen.

         
  4. margali

    oktober 22, 2016 at 2:18 pm

    Dirk je hebt natuurlijk gelijk. De reden dat ik zo zit te dubben is dat ik het wel allemaal mooi kan bedenken maar is dat ook echt wat Quast vooral nodig heeft? Ik ben nog niet helemaal overtuigd.
    Ik heb wel het idee dat ze vrij gemakkelijk zijn: waar vroeger Coco en Joris heel pissig konden reageren op een “witte jassen luchtje” (Ben had daar geen last van) daar zijn Quast Ashmanti en Dakotah juist heel makkelijk. Meer zoiets van “ha! je bent er weer, we hebben je gemist”…. Maar ja, ook dat weet je nooit van tevoren. Ik dub nog even door. Overigens heeft Quast je gehoord: hij ligt nu op de cv-ketel, te wachten tot het beenhammetje in de oven gaar is …

     

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: