RSS

Rouw en katten

06 Jul

De afgelopen dagen heb ik daar over nagedacht. Over m’n eigen rouw, en de katten die op hun manier ook rouwen. Dat laatste durf ik nu wel te zeggen: ze zijn nagekeken door Liesbeth en die schreef: “gezond, mogelijk in de rouw” als verklaring voor hun afwijkende gedrag.

Sinds Dakotah op 29 juni overleed heb ik geprobeerd om zoveel mogelijk mijn verdriet voor me te houden om de katten niet onrustig te maken. Ze moeten al wennen aan deze nieuwe situatie, en dat is heftig want dit trio katten was zo prachtig in balans met elkaar. Ik kreeg van diverse kanten (ook van m’n therapeute) te horen dat ik er goed aan zou doen om gewoon wél te huilen, en m’n verdriet met de katten te delen. Anders zouden de katten ook niks van mij snappen terwijl ze donders goed voelen dat er iets ook met mij aan de hand is. Dat laatste zal kloppen, hoewel ik m’n uiterste best doe om zo normaal mogelijk te doen, alle routines gewoon vol te houden en veel met ze te praten en thuis te zijn.

Ik heb erover nagedacht of de katten beter af zijn als ik wel of niet huil. En ik denk toch echt dat je katten geen menselijke beleving kunt toemeten. Ze “rouwen” omdat ze Dakotah’s aanwezigheid missen, het is opeens allemaal anders, maar of zij nou verband leggen met mijn verdriet en zich daarin herkennen of bevestigd voelen? ik denk het echt niet. Ik denk dat ze alleen maar onrustig worden en zich onveilig voelen al ik hier heftige huilbuien heb. Dat ze geen verband leggen tussen mijn huilbuien en Dakotah. Ik zou hooguit de onwennigheid van dit moment vergroten door mijn eigen gedrag.

Ik heb natuurlijk ook nagedacht over mijn eigen reaktie.  Natuurlijk voelde ik tranen, en die kon ik omhoog laten komen maar ook weer wegduwen. Mijn overlevingsstrategie is altijd geweest om eerst m’n verstand te laten werken en later pas naar m’n gevoel te kijken. De laatste tijd is dat sterk verbeterd maar bij crises ga ik direkt terug in dat oude patroon. En dat heeft voordelen: de hoge spanning de afgelopen weken waarin ik het net rond Dakotah voelde sluiten maar dat nog niet kon accepteren, de grote schok toen ik besloot dat het genoeg was en ik wilde stoppen, dat was eigenlijk zoveel dat ik in de chaos van gevoelens en verdriet dreigde te verzuipen. Om het hoofd boven water te houden duw ik dat dan een beetje (veel) weg. Zodat het hanteerbaar wordt en alles hier een beetje door kan gaan.

En nu die eerste week voorbij is kan ik het wat beter toelaten. Blijkbaar doseer ik de portie verdriet die ik nu kan hebben. Nu kan ik het beter aan hoewel ik nog steeds geen vreselijke huilbuien heb. Misschien hoeft dat ook niet.
Dakotah is nog erg aanwezig, maar eigenlijk is naar mijn beleving de overgang van leven naar dood niet eens zo groot ….. En dat zegt wel iets ….

Nog een vreemde ervaring: gisteravond lag Ashmanti in de blauwe stoel te slapen. Opeens hoorde ik hem miauwen, hij stond op en ging met z’n voorpoten op de leuning de foto van Dakotah besnuffelen …..

 
3 reacties

Geplaatst door op juli 6, 2016 in Afscheid & rouw, Dakotah, Gezondheid katten

 

Tags:

3 Reacties op “Rouw en katten

  1. Maddy

    juli 7, 2016 at 8:12 am

    Lieve Marga, jij kent jezelf en je katten het beste en je moet met jouw verdriet omgaan zoals jij het wil en het voor jou goed voelt!
    Sterkte ermee!

     
    • margali

      juli 7, 2016 at 9:46 am

      Ik weet het Maddy, ieder doet het op z’n eigen manier. Maar dat heb ik ook met dit stukje een beetje geprobeerd vast te leggen. Er komen vaak via Google mensen terecht op m’n blog. Als je zoekt op “katten en rouw” dan vind je wel artikelen op kattengedrag-websites of DAP-sites, maar eigen ervaringen zie je niet of nauwelijks.

      Ik merk dat Ashmanti steeds meer gaat spelen en weer z’n oude gedrag vertoont. Quast daarentegen is er nog lang niet: hij speelt niet, ligt veel te slapen, maar komt gelukkig nu wel de laatste dagen bij me op schoot. Dat was eerst niet zo ….

       
      • Yvonne den Boer

        juli 8, 2016 at 10:05 am

        Je hebt gelijk,je met het doen zoals jij denkt dat goed is.
        Wat apart dat nu Quast(ik snap het wel,het was zijn “liefde”) het moeilijk heeft,terwijl het net nadat Dakotah was overleden Ashmanti het zwaar had.
        Jullie komen er wel ,met z’n drietjes,maar het heeft tijd nodig,ik weet het!

         

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers op de volgende wijze: