RSS

Ze is weg

30 Jun

Vanochtend heb ik heel rustig en “zen” naar Dakotah gekeken zoals ze in haar mandje lag. Je hersens halen truukjes met je uit, want ik zou zweren dat ik haar flanken steeds op en neer zag gaan, en het zachte reuteltje van haar ademhaling hoorde. De katers kwamen regelmatig even langslopen, even snuffelen, en dan weer weg. Ze zijn van slag, ieder op hun eigen manier. Ashmanti, stresskip die hij is, loopt onrustig heen en weer, te zoeken (?) en gaat uiteindelijk in het hok van Dakotah liggen waar hij ternauwernood in past en zelden in ligt. Quast lijkt meer ontspannen, een beetje verbaasd misschien, maar volgens mij heeft hij meer een houding van “oh … nou dan maar niet”….

Rond 11.30 uur heeft Jan me opgehaald en hebben we Dakotah naar het crematorium gebracht. Ik vind dat nog het allermoeilijkste: haar loslaten en achterlaten. De meneer van het crematorium mag van mij ook nooit m’n kat in hun mandje leggen …. dat doe ik helemaal zelf. Afblijven zolang ik er nog bij ben… En daarna moet je dan wegrijden …. Jan voelde hoe moeilijk ik het had en gaf vol gas.

En nu heb ik een leeg gevoel, ben doodmoe, heb nog geen rust in m’n kont en heb maar alle zakken brokjes, maaltijdzakjes en blikjes voer en dieetvoer verzameld en in 2 grote tassen gedaan. Volgende week een keer naar de SAZ brengen.

 
9 reacties

Geplaatst door op juni 30, 2016 in Afscheid & rouw, Dakotah

 

9 Reacties op “Ze is weg

  1. marijke

    juni 30, 2016 at 3:47 pm

    Moeilijk hé Marga. Wat een zware tijd komt eraan. Heel veel sterkte!!!

     
  2. Dicky

    juni 30, 2016 at 4:02 pm

    Het went nooit Marga, het is zo moeilijk. Heel veel sterkte. Ik heb de afgelopen jaren, mijn overleden katjes hier in de tuin begraven. Sta er af en toe og wel te staren, staan hortensia’s boven op.
    Fijn dat Jan met je ee is gegaan 😘😘

     
  3. Maddy

    juni 30, 2016 at 4:43 pm

    Dat laatste afscheid is zo ontzettend moeilijk, dat went nooit😦😦
    Dikke knuffel!

     
  4. Eline

    juni 30, 2016 at 5:03 pm

    Zo herkenbaar. Als je dan eindelijk onderweg naar huis bent, zou je zo weer om willen draaien😦.
    Nogmaals heel veel sterkte!

     
    • margali

      juni 30, 2016 at 7:17 pm

      Daarom trapte Jan op het gas ….
      Dankjewel allemaal.

       
  5. margali

    juni 30, 2016 at 7:47 pm

    Ik merk nu dat er ook wat foto’s weg waren opeens. Ik zal wel op een verkeerde knop gedrukt hebben ….

     
  6. Yvonne den Boer

    juli 2, 2016 at 3:15 pm

    Zó herkenbaar zoals je het omschrijft,ze is dan écht weg hé,niet te bevatten…..en daarna ben je leeg…maar wil wat doen,ik snap het helemaal! En het went nóóit!

     
    • margali

      juli 2, 2016 at 3:24 pm

      Het went nooit, en iedere keer is het ook weer anders. En ik merk ook – naarmate ik ouder word – dat het beter te accepteren is als er een einde komt aan een leven dat klaar is. Maar bij Dakotah is dat niet zo: 7 jaar is nog zo jong en dat is moeilijk te verteren. Ik vind wel weer rust in de wetenschap dat ik het juiste gedaan heb voor Dakotah. Ze had geen “katwaardig” leven meer, al heel lang. Dat ze als een “gehandicapt” katje door het leven ging was tot daar aan toe – mij mankeert ook van alles – maar de laatste maanden ging het heel geniepig bijna onmerkbaar steeds meer achteruit. Ze is nu verlost.

       
      • Maddy

        juli 3, 2016 at 10:14 am

        Het zal ook nooit gaan wennen en zeker niet als je afscheid moet nemen van zo’n jonge kat ;(.
        Uit liefde heb je haar in huis en hart genomen en uit liefde heb je haar ook weer laten gaan.

         

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers op de volgende wijze: