RSS

Eerlijk zijn?

27 Mei

Sinds 2003 schrijf ik regelmatig in m’n blog. Vrij voorzichtig meestal maar toch wel zo dat ik niet alleen iets over m’n katten vertel maar ook over mezelf. Want ik ben meer dan een kattenliefhebber. Mijn blog is er voor mij en ook daardoor soms een handig naslagwerk ;).

Vorig jaar augustus kreeg ik een soort paniekaanvall. Doodeng omdat het plotseling gebeurde en ik er geen controle over had. Daardoor realiseerde ik me dat het niet goed ging: ik voelde me totaal opgebrand, doodmoe, kreeg woedeaanvallen om het minste of geringste, en uiteindelijk stelde ik mijn eigen diagnose: “een bijna-burnout”. Niet vreemd na jarenlang ver over m’n grenzen gaan, en dan vooral als mantelzorger.

Ik heb maatregelen genomen en ben grenzen gaan stellen. Dat was ontzettend pijnlijk omdat het mensen betrof om wie ik heel veel gaf, maar ik kon niet anders. Ook de zorg voor mijn broer moest veranderen: ik kon daar niet mee stoppen maar die zorg werd wel beperkter. En ik ging proberen om het woord “leuk” weer te introduceren in m’n leven, vandaar bijvoorbeeld mijn reis naar Seattle,

Een burnout (zo noem ik het gemakshalve maar) kan heel lang duren, en ik weet dus dat het een lang traject is dat ik heb te gaan. Ik ervaar het als een ontdekkingsreis, en accepteer dat het met vallen en opstaan gaat. De enorme hoeveelheid hobbels op m’n pad in de aanloop naar m’n vertrek naar Seattle zorgde ervoor dat ik steeds opnieuw moest bijstellen. Maar uiteindelijk is het me gelukt en ben ik gegaan.

chelanphoto2

De 2 weken bij m’n zusje en haar man waren zorgeloos, en vooral vrij van verantwoordelijkheid. Heerlijk. Ik was dan ook vast van plan om dat gevoel thuis zoveel mogelijk vast te houden. Maar uiteraard is de realiteit anders. Een week geleden ging het weer bijna mis na een moeilijk telefoontje. Ik wist dit keer precies wat er gebeurde en waarom, dus ik ben niet terug bij af maar zit in een fikse dip. En opnieuw heb ik orde op zaken gesteld. Waar het precies naar toe gaat weet ik niet maar ik heb goede moed. Vandaag heb ik – tot nu toe – een prima dag 😉

Ik schrijf dit nu maar eens op, omdat ik weet dat er lezers zijn die dit aangaat. Klinkt cryptisch maar hierdoor begrijpen ze het denk ik een beetje beter.

Advertenties
 
7 reacties

Geplaatst door op mei 27, 2015 in Buitenwereld

 

7 Reacties op “Eerlijk zijn?

  1. Yvonne den Boer

    mei 27, 2015 at 7:28 pm

    Alles even van een afstand bekijken kan heel verhelderend werken ,waar zo’n fijne vakantie al niet goed voor is,sterkte Marga!

     
  2. Maddy

    mei 28, 2015 at 6:27 am

    Marga, je hebt je jarenlang zo weggecijferd als mantelzorger voor je moeder en daar heb ik nog steeds heel veel respect voor. Maar daar door heb je wel al je grenzen fors overschreden en helaas kreeg je daardoor een burn-out.
    Ik vind het geweldig dat je toch naar Seatlle bent gegaan en gelukkig heb je daar heerlijk genoten.
    Waardeloos dat je weer zo’n terugslag kreeg door dat moeilijke telefoontje, maar door je wijze houding zul je die zeker wel weer te boven komen.
    Sterkte ermee!

     
  3. margali

    mei 28, 2015 at 6:56 am

    Dank jullie wel. Die vakantie was inderdaad geweldig en ik ben ook trots dat het me fysiek gelukt is (OK, dankzij flink veel pillen dan 😉 ) Ik geniet nu van de kleine dingen: m’n viooltjes op het balkon, de strandwandelingen met Jan, het feit dat een paar dagen geleden mijn kleine nichtje Sofia geboren is, en vooral natuurlijk van de katten. Bij Quast heb ik nog steeds iets goed te maken 😉 En verder is het vooral een doorlopende oefening in mindful leven, dus in het moment van nu … Gisteren had ik een goeie dag, en vandaag is een nieuwe dag ….

     
  4. marijke

    mei 29, 2015 at 12:12 pm

    Marga, een burnout ben je niet zo gauw kwijt. Inderdaad leef bij de dag en probeer te genieten van de kleine dingen om je heen, je bloemen op het balkon, de katten. Ik ben nu na zo’n 4 jaar nog steeds zoekende met ups en downs, het hakt er gewoon enorm in. Wat ik vooral moeilijk vind is dat veel mensen het niet begrijpen, het is niet aan je te zien, ze begrijpen niet de worsteling die een dag vaak brengt. Ik laat het erbij en leg niks meer uit en ga gewoon mijn eigen gang, je moet het toch zelf klaren.

    Daarom: probeer te leven zoals het voor jou goed is, je hebt lang genoeg voor anderen geleefd nu ben jij aan de beurt. In je eigen tempo. En kom voor jezelf op, en als men dat niet begrijpt is dat jammer.

     
    • margali

      mei 29, 2015 at 12:27 pm

      En zo is dat! Marijke. We hebben het er indertijd uitgebreid over gehad, en jij bent heel vaak in m’n gedachten geweest. Steeds dacht ik: ik ga proberen te voorkomen dat het ook zo erg met mij wordt. En ik verbeeld me dat ik er goed mee bezig was. Deze dip heeft een oorzaak waar niemand iets aan kan doen, iets dat helaas bij het leven hoort. Ik realiseer me dat ik toch minder kan hebben dan ik dacht, maar ik ben al weer aan het opkrabbelen gelukkig. Wel inderdaad met fikse schommelingen, een doorlopend gevecht. Maar de angst van vorige week is weer gezakt, en daar ben ik tevreden mee. Ik krijg ook veel tips waar ik iets mee kan, die me goed helpen (bv Zazen dat ik nu aan het proberen ben). En nee: ik leg niks meer uit, verdedig me niet meer. Ik zeg hoe het is, en hoe ik het wil …. en geen discussie. Ik ben heel blij dat Jan het goed begrijpt, en alles doet om mij te steunen.
      Ik wens jou heel veel sterkte, want ik weet hoe lang je al aan het knokken bent.

       
  5. mmld

    juni 1, 2015 at 9:12 pm

    ♥♥♥

     

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: