RSS

Trip down Memory Lane

30 Aug

Gistermiddag ging ik zoals altijd op maandag zwemmen in het reuma-bad van Reade. We moesten nog even wachten in het halletje omdat er nog een therapiegroep bezig was. Ik zag een paar nieuwe mensen binnenkomen voor mijn groep, waaronder ook een vrouw in een rolstoel. Knappe donkere kop, moeilijke benen, en er ging een schok door me heen. Vroeg haar naam en ja hoor … ze was het. Sjoezja (hopelijk schrijf ik haar naam goed) kende ik van bijna 20 jaar geleden (!) toen ik 2 seizoenen lang met hart en ziel als “recreant” bij een rolstoelbasketbal-club meespeelde. Ze zat in het damesteam en was een topspeelster. Ik kon er niks van, snapte geen moer van de ingewikkelde aanvals- en verdedigingsbewegingen, maar oh wat heb ik daar een lol gehad. Ik was in die tijd constant aan het revalideren na operaties, en vond na een zoektocht langs allerlei sportmogelijkheden (waaronder boogschieten ;)) m’n plekje bij een amsterdamse rolstoelbasketbalclub. Ik was geloof ik de oudste, en de slechtste, maar deed gewoon mee met wekelijkse trainingen, en aan het eind mochten we vaak een wedstrijdje spelen met het 1e Team, en dat was echt hartstikke goed. Ik meen dat ze begin 90-er jaren een keer wereldkampioen zijn geworden. Een paar spelers werden daarna weggekocht door InterMilan die een prof-club had, en toen ging onze club eigenlijk over de kop en werd samengevoegd met een club uit Aalsmeer. Dat betekende het einde van mijn rolstoelbasketbal-carriere 😀

Met Sjoezja bijgekletst. Ze zag er fantastisch uit, vertelde dat ze indertijd in China zou gaan spelen, maar door fysieke problemen moest ze haar droom vaarwel zeggen. Ze speelt nu nog wel een balletje, maar geen wedstrijdniveau meer. Ze nodigde me uit voor een “oude l-len club” (laat ik het netjes houden en Seniorenclub zeggen) die ze waarschijnlijk gaat opzetten met wat oud-spelers, en opeens begon er iets te kriebelen. Ik zag het weer helemaal voor me, m’n stoel heb ik nog steeds en heeft alleen een paar nieuwe banden nodig, maar uiteindelijk heb ik nee gezegd. Ik kan het risico niet lopen dat ik verwondingen oploop. M’n handen en armen zijn zo kwetsbaar. En bovendien denk ik – maar dat wil ik eigenlijk niet toegeven – dat ik daar de energie niet meer voor heb. Ik heb net op internet een beetje gezocht, en vond ook een prachtig portret van Mustafa Jebari, inmiddels oud-speler van het Nederlands team en die indertijd ook bij “ons” speelde. Enig om te zien hoe geweldig het met hem gaat. Ik ben nog verder aan het zoeken naar namen en verslagen van wedstrijden. Ik merk dat ik automatisch in de supporter-mode ga als ik video-beelden zie.

Hier een paar oude foto’s: de eerste van ons team, met Sjoezja in het midden, en de laatste 2 van mij toen ik hier vlakbij in de sporthal tijdens de vakantie toch doortrainde:

Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op augustus 30, 2011 in Vroeger

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: