RSS

Ik pak de draad weer op

05 Feb

Dag lieve mamaatje……

 

Ik moest gisteren, de dag na de crematie, even bijkomen. Had ’s ochtends toen ik opstond opeens enorme huilbuien, en vanochtend weer, dus d’r zal nog wel meer volgen. Ik laat het maar gewoon over me heen komen. Want oh mensen wat zijn het intense weken geweest. Mam heeft hier een hele week opgebaard gelegen, omdat de crematie gewoonweg niet eerder kon. Er gaan teveel mensen dood momenteel. Iedere dag was er controle, heel respectvol en beleefd, en steeds werd me gevraagd of ik nog wensen of problemen had. ’s Nachts liet ik de balkondeur open, de vriesplaat deed z’n werk uitstekend (sorry als ik zo plastisch ben, maar ik noem meestal man en paard), en mam heeft zich keurig gehouden. Want ik wou haar PERTINENT hier houden tot het laatste moment.

Woensdagochtend werd mam opgehaald. Ik ben bang dat de 2 heren van de begrafenisonderneming ernstige rugpijn hebben gehad…….ze moesten haar 2 trappen naar beneden dragen. Uiteraard ben ik meegelopen naar beneden. Ze werd heel respectvol in de auto geschoven, die op het fietspad geparkeerd stond. Beide heren maakten een diepe buiging toen ze de deur gesloten hadden. Ik kreeg van beiden een hand en heb ze bedankt voor hun goede zorgen: ze waren tenslotte iedere dag langs geweest zonder enige overlast te geven. Toen de auto wegreed over het fietspad liep 1 man heel rustig voor de auto uit. Helemaal tot het einde van het blok. Over respect gesproken. Een paar uur later kwam de wagen met mam in haar kist weer voorrijden om ons op te halen.

De crematie was in één woord schitterend. Veel mensen, ook mensen die ik totaal niet verwacht had. We hadden bij binnenkomst van de genodigden als achtergrondmuziek de tango’s van Malando, dus lekker vrolijk. M’n zus Ineke uit de USA en broer Hans konden er niet bij zijn, maar stonden ieder met een foto op een stoel tussen ons in. Ineke had een mooie brief geschreven die door m’n zus Stella werd voorgelezen. Vervolgens een schitterende “Somebody to love” van Queen, en daarna heb ik 6 minuten gesproken. Het ging uitstekend tot de laatste 2 woorden “Dag mamaatje” en toen brak ik. En dat mocht …. Janis Joplin met “Get it while you can” was achteraf bezien echt de perfekte muziek aan het eind van mijn verhaal. Een oude neef van mijn moeder heeft nog iets over haar verleden verteld, en toen nam Malando het weer over. Ik heb samen met m’n jongste broer Rob mam naar de “catacomben” begeleid, ze werd de oven ingeschoven en ik heb zelf met een druk op de knop die oven aangestoken. Verder kon ik niet samengaan met mam……

Het uitvaartcentrum bleek een cd gemaakt te hebben van alle muziek en speeches, voor Ineke en Hans. Wat een verrassing, want wij hadden daar totaal niet aan gedacht, onervaren als we (gelukkig) zijn.

En nu zit ik hier dan in een appartement dat weer aardig bewoonbaar is geworden ipv op een ziekenhuis te lijken. Mam’s slaapkamer ga ik veranderen tot werkkamer, en de poezenkamer wordt mijn slaapkamer. Plannen genoeg, maar eerst moet ik een beetje bijkomen. Een beetje afvallen, gezonder eten, weer zwemmen en fitnessen. Ik heb nu geen werk meer, geen mamaatje om voor te zorgen, en het is een vreemd gevoel dat eigenlijk de wereld weer voor me open ligt. Natuurlijk met mijn eigen beperkingen, en rekening houdend met de katjes. Maar toch: ik heb geen haast meer, ga heel anders met m’n tijd om. De tranen zitten hoog, maar het zijn weemoedige tranen, geen “spijt”-tranen. Ik mis mam voortdurend, maar ben dankbaar dat ze rust heeft. Voor mij is elke seconde en elke handeling zo ontzettend dierbaar en wezenlijk geweest.

Komende maandagochtend heb ik voor de katjes een afspraak bij Liesbeth: ze hebben niet de zorg gehad die ik ze normaal geef, en ze gaan goed onderzocht worden. Coco weigert nierdieet (nadat ze er eerst wekenlang van smikkelde) en Joris moet een glucosetest hebben en loopt zoooooo slecht. Kan vaak niet meer op m’n lage bank springen….
Ik merk nu aan ze dat ze tot rust komen. De afgelopen 2 maanden leek het hier een bedrijf, met allerlei vreemde mensen over de vloer. De katten hebben zich goed gehouden, maar nu zijn zij aan de beurt voor aandacht. Joris trekt zich nergens iets van aan: hij blijft gewoon mam’s bed gebruiken voor z’n middagdutje, onverstoorbaar.

Dank voor jullie steun, de kaarten en brieven, de mails, en de aanwezigheid op de crematie.

Advertenties
 
2 reacties

Geplaatst door op februari 5, 2010 in Algemeen

 

2 Reacties op “Ik pak de draad weer op

  1. Mieke

    februari 5, 2010 at 10:23 pm

    Lieve Marga,
    ik heb veel aan je gedacht, was blij dat woensdag de regen was opgehouden, tenminste bij mij. Je hebt bijna het onmogelijke gedaan, je moeder tot haar einde begeleid, jezelf weggecijferd. En nu? nu is de leegte van het zorgen voor, je kunt en mag aan jezelf gaan denken en daar moet je niet alleen aan wennen, maar ook aan gaan werken, de wereld ligt inderdaad voor je open en gelukkig zijn er nog zoveel dingen te doen waar je plezier in kunt hebben, maar alles heeft z’n tijd nodig, ook wennen om voor 1 persoon te zorgen, inkopen doen voor 1 persoon, maar ook lief zijn voor die ene persoon. Marga die tranen blijven nog wel even, maar je hebt het geweldig gedaan en dat neemt niemand je meer af.
    Heel veel sterkte.
    groetjes Mieke

     
  2. Sandra

    februari 10, 2010 at 12:08 pm

    Hoi Marga,

    Ik had tranen in mn ogen toen ik je verhaal las. Fijn dat alles zo liefdevol en respectvol is verlopen..

    Het zal moeilijk zijn de draad weer op te pakken, doe rustig aan en dan zal het vanzelf komen.. Gelukkig dat je mams nu rust heeft en geen pijn meer..

    Misschien een tip. Toen Lis aan het nierdieet moest heb ik bij dierenartsen en dierenwinkels proefzakjes gehaald en die allemaal in verschillende bakjes in de keuken gezet. In het begin at ze van hele andere als op het laatst. En diegene die ze als laatste at is ze altijd blijven eten (trovet). Misschien dat je gewoon eens een ander smaakje moet proberen en dat coco dan weer gaat eten…

    Sterkte…

    Liefs Sandra

     

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: