RSS

Kostbare momenten

24 Jan

Mam krijgt zo veel mogelijk bezoek van haar kinderen. Op een of andere manier gaat dat prima tussen alle bedrijven door. Omdat mam niks meer zelfstandig kan, en ook nauwelijks meer praat, merk je niet dat er nog enorm veel in dat hoofd omgaat. Tótdat ze opeens zich iets laat ontvallen waardoor de tranen in je ogen schieten. Want oh wat hangt ze nog aan dit leven. Hoe vaak heeft ze gezegd “het hoeft van mij niet meer” ….. maar ik weet nu dat het anders ligt. Ze wil dolgraag leven, maar dan wél graag zoals vroeger, toen ze kon fietsen, wandelen met de hondjes, in haar huis in Beverwijk. Dát wil ze dolgraag, en ze hangt aan alle herinneringen, en aan alles wat haar lief is. Haar gezicht licht op als er bezoek binnenkomt. Ik denk dat er nog een heel harde strijd gestreden gaat worden, en dat het nog wel eens een tijdje kan duren want ze zit nog vol kracht. Gisteren moest ze meehelpen toen ze verschoond werd. Ik duwde haar op haar zij, en zij moest mee helpen door het hek van het bed vast te pakken…..het lukte me niet omdat mam met een oerkracht gewoon terug zat te duwen. Ze is het ene moment heel helder, en het andere moment ben ik  U en “waar woont u?”  Ze kan nauwelijks meer drinken. Uitdroging gaat dus waarschijnlijk het volgende probleem worden. Ik kan niet meer met een rietje laten drinken want ze gaat bellen blazen. Het moet met een lepeltje, heel kleine beetjes. Mandarijnen eten wordt te vermoeiend. Appelmoes gebruik ik om de meds naar binnen te krijgen en dat lukt nog steeds.

 We hebben nu 2 keer per dag Buurtzorg, maar ze zijn ook wel eens 4 keer geweest…..en dan is er natuurlijk ook nog de Nachtzorg.  De afgelopen dagen ben ik strontverkouden geweest. Ik hield m’n hart vast, maar blijkbaar ben ik toch een gezond tiepje (hoor mij) want ik ben vrij vlot hersteld. Het is ook geen wonder met al die mensen hier over de vloer. Ik heb ergens afgelopen week moeten melden dat avondwaakster nummer 2 niet meer mag komen. Ik persoonlijk was helemaal wég van haar, maar mam was bang van haar. Ik vermoed dat de professionele, beetje afstandelijke maar toch best vriendelijke houding mam gewoon angst aanjoeg. Waakster 1  en waakster 3  houden we erin want die bevallen uitstekend. Ik hoef bij hen ook niet ’s nachts m’n bed uit voor een “marga”-roepende moeder. Was best een lastig probleem, maar is gelukkig opgelost. We krijgen over een paar dagen een nieuwe, en dit keer weet Stichting 1 op 1 wat we wensen qua type.
 
Ook hebben we problemen gehad met het bed. Ik had op een zondag al hals-over-kop een monteur moeten bellen omdat 1 wiel dreigde te bezwijken. Afgelopen donderdag ontdekten Meredith van Buurtzorg en ik dat de wielen van het hoofdeinde eronderuit leken te gaan slaan toen we het bed schuin zetten. Schrokken ons rot. Met m’n watten hoofd kon ik het er niet meer bij hebben.Volgende ochtend meteen gebeld en binnen 5 kwartier stond er een nieuw bed. Betekende wel dat mam een transfer moest maken, wat ik in m’n  eentje niet kon, en die chauffeur van Welzorg niet mocht. Buurtzorg gebeld en binnen 10 minuten stonden Gerard en Meredith voor m’n neus. Strakke aktie.
 
Mam’s gezicht licht op tegenwoordig als ze de gezichten ziet van haar kinderen, of ze aan de telefoon krijgt. En zélfs bij mij gaat ze glimlachen en vanavond kreeg ik een kusje op m’n hand….de schat.  Nu alles hier goed georganiseerd is kom ik toe aan mijn eigen verdriet. Ik kan me haast niet voorstellen dat ze er straks niet meer is. Alles in huis herinnert aan haar. Tien jaar geleden – na het overlijden van mijn vader – begon ze hier te logeren. En vijf jaar geleden kwam ze hier officieel wonen. Alle kleine dingen die nu veranderen doen pijn, soms letterlijk. De verhoogde toiletbril is nu weg, en de gewone bril zit er weer op. Iedere keer voor mij een hartverzakking als ik op de pot ga zitten want ik ben op hoger sferen ingesteld.
 
Nog iets ontroerends: gisteren heb ik – terwijl mam lag te slapen – Ineke via de webcam laten zien hoe mam er bij lag. En dat gaf Ineke een goed idee. Vanmiddag heb ik de laptop met webcam achter het voeteneind gezet, met de webcam op mam gericht. Ineke kwam gelukkig online vlak voordat mijn broer Rob naar huis moest, dus hij heeft het weggaan even uitgesteld. Hij ging met mam  praten, wat fruit geven, en toen afscheid nemen. En zo heeft Ineke mam nog een beetje “in aktie” kunnen zien, in plaats van alleen maar slapend.

Morgen krijg ik een vrijwilligster (Alie) om op mam te passen. Ik ga weer zwemmen. Heb lang geaarzeld, maar mam is een taaie en wil niet loslaten. Dus ik moet in goeie conditie blijven. Alie komt ook op woensdagochtend om 8 uur, en dan rijdt m’n broer Rob mij met de katten naar Liesbeth voor een controle. Dat zit me al zo lang dwars: de katten krijgen niet de zorg die ze anders krijgen. Ze houden zich goed, maar Joris ligt weer te snurken en hij loopt zoooooo slecht, hoewel nog steeds heel mansig. Coco weigert opeens haar nierdieet natvoer, dus maar weer terug naar de r/d. Ik zal blij zijn als het achter de rug is.

Dit is de kerstster die ik van mam niet uit mocht doen. Hij zal dus blijven branden totdat haar sterretje gedoofd is

Advertenties
 
2 reacties

Geplaatst door op januari 24, 2010 in Algemeen

 

2 Reacties op “Kostbare momenten

  1. Marielle

    januari 25, 2010 at 8:10 am

    Ach Marga, wat een verhaal. Wat geweldig, dat je zoveel hulp krijgt. Wat een geweldige mensen van buurtzorg!
    Ik wens je heel veel sterkte de komende tijd. Zorg goed voor jezelf hoor, je hebt het nodig!
    Liefs
    Marielle

     
  2. Sandra

    januari 27, 2010 at 9:41 am

    Ooo Marga ik heb net je site gelezen, wat erg dat het zo slecht gaat met je moeder.. Je schreef het al in je mail een maandje geleden dat het niet zo goed ging maar dat ze zo snel achteruit zou gaan en die verschrikkelijke uitslag daar wist ik nog niet van…
    Heeeeel veeel sterkte, ik zal je weblog blijven lezen (was hem kwijt en moest even goed zoeken via google).
    Ik vind wel dat je een hele grote pluim verdient dat je zo ontzettend goed en liefdevol voor je moeder zorgt!
    Sterkte, heel veel sterkte lieve Marga

    Groetjes ook aan je moeder,
    Sandra

     

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: