RSS

De stilte is oorverdovend …..

30 Nov

….. maar het begint te wennen.

Wat is het leven eenvoudiger geworden nu Ben er niet meer is. Ik slaap nu hele nachten door van circa middernacht tot 6 uur. Even wennen voor Coco die ’s nachts ook nog wel eens een hapje mee at als Ben gevoerd werd. Maar ze houdt zich muisstil en protesteert niet, schatje dat ze is. Verder is er een kattenbak naar zolder verdwenen, dus dat scheelt ook in schoonmaken, en hoef ik niet meer te dweilen bij de drinkbakken waar Ben altijd zo in zat te roeien. Ik hoef niet meer  -tig keren per dag te spuitvoeren, m’n routine ligt compleet ondersteboven zodat ik al 2 keer bijna vergeten ben om Joris z’n insuline te spuiten….

Dat krijg je als je tijd overhoudt: je raakt verdwaald in andere dingen waar opeens ruimte voor is, en vergeet dan dat er nog altijd taken liggen te wachten. Afscheid van Ben neem ik niet, want hij is voor mij niet weg. Maar afscheid nemen van zijn dingen, van de haren in z’n klimboom die ik gedachteloos de stofzuiger in zag schieten …. en weg waren ze voordat ik het wist ….. zijn mandje, zijn doosjes die hij als zijn “veilige plekjes” beschouwde … het is nu weg.

tn_dscn4955

Joris en Coco hebben zo te zien geen enkele moeite met de nieuwe situatie, maar er zijn veranderingen. Joris komt bijvoorbeeld onmiddellijk op m’n schoot als ik me met laptop op de bank installeer. Hij liet die ruimte vroeger aan Ben, die hem blijkbaar toch de baas was. Coco blijft gewoon onverstoorbaar, doet precies wat ze wil.

Ik moet mijn evenwicht nog vinden, maar voel wel rust en vrede van binnen. Het is een troost dat we geen vreselijke laatste fase hebben meegemaakt; dat we in alle rust hebben mogen besluiten dat het genoeg was. Geen enge toevallen, geen hartaanval, geen plotselinge gruisblokkade, geen nachtelijke spoedopname. Ik ben dankbaar dat het zo gelopen is.

Dag lieve Ben, ik ga proberen om op dit weblog door te gaan zonder jou ….

tn_dscn4650

Advertenties
 
10 reacties

Geplaatst door op november 30, 2008 in Algemeen

 

10 Reacties op “De stilte is oorverdovend …..

  1. Katja

    november 30, 2008 at 12:14 pm

    Wat een prachtige foto van Ben in zijn klimboom !!!
    Ja, je zal inderdaad zeeën van tijd overhouden nu…alhoewel, overhouden…ws. weer genoeg andere dingen waar je eerst de tijd niet voor had.
    Maar het afscheid nemen van Bens dingen is ook moeilijk…natuurlijk kan je die haren niet voor altijd op de klimboom laten liggen, maar door het opzuigen realiseer je je des te meer de onherroepelijkheid van het afscheid van zijn ‘lijfelijk’ aanwezig zijn…

     
  2. Zerline

    december 1, 2008 at 10:14 am

    Hoi Marga,

    Ik lees net pas voor het eerst over het afscheid van Ben. Vandaar mijn schandalig late reactie.

    Je schrijft dat je een rust voelt na deze moeilijke stap. Een teken dat het een goede stap was.

    Heel veel sterkte!

     
  3. margali

    december 1, 2008 at 10:28 am

    Dag Zerline, wat een verrassing om van je te horen.
    Dank voor je bericht en je meeleven.

    Zul je altijd zien …na het schrijven gisteren van bovenstaand bericht voelde ik opeens tranen komen. Dat is me eigenlijk nauwelijks nog gebeurd, alleen als iemand heel gevoelig tegen me ging praten, dan wel …
    Ik wilde mijn website gaan aanpassen, maar ik kan het nog niet….vreemde ontdekking. Dus dat moet nog maar even wachten.

    Ik hoop dat alles met jullie OK is!!

     
  4. marijke

    december 1, 2008 at 12:47 pm

    Mooie Ben, dacht aan je en ging even kijken. Er loopt een traan over mijn wang en Jes legt zijn grote poot op mijn arm alsof hij het voelt.
    Wat zal het vreemd zijn in je huis Marga, maar ik ben blij dat je rust en vrede hebt en dat heeft Ben nu ook. Het heeft zo moeten zijn.

     
  5. Astrid

    december 3, 2008 at 12:02 am

    Zelf heb ik een poezendame die om onverklaarbare medische redenen al bijna een jaar niet of nauwelijks meer eet en dus door mij dagelijks gedwangvoerd wordt. In die periode heb ik je berichten over Ben vaak gelezen en daaruit hoop geput en tips van je overgenomen.

    Vreselijk om te lezen dat je Ben nu moet missen. Ik wens je alle sterkte toe!

     
  6. Femke

    december 3, 2008 at 11:24 am

    Lieve Marga,

    Wat herken ik veel in je Blogje… Ik weet nog goed dat mijn vader 6 weken na het overlijden van Spetter* vroeg “begint het gemis nu een beetje te slijten”? Tranen met tuiten want het gemis begon toen pas te komen en werd steeds erger.

    Moeite met opruimen van dingen, de laatste keer zijn favoriete kleedje in de wasmachine en droger en beseffen bij het schoonmaken van de pluizenfilter dat dat de laatste keer was dat ik zo’n dot haren van mijn manneke moest weggooien.

    Ik heb nog steeds veel moeite met het bijhouden van mijn weblog, het was Spetter* zijn weblog! Ik wil niet stoppen met schrijven over hem. Wanneer moet ik de overlijdenspagina van Spetter* weghalen, ik weet het echt niet.

    En toch.. Ik weet dat het goed is geweest, hij is mijn leermeester geweest, samen hebben we gevochten tot hij zelf heeft aangegeven dat hij klaar was hier.

    Het is goed zo. Hij leeft voor altijd verder in mijn hart en gedachten. Hij heeft me veel goeds gebracht, net als Benneke jou veel goeds heeft gebracht.

    Marga, je hebt het zo goed gedaan. Samen met Ben!

    Veel liefs,

    Femke

     
  7. Maret

    december 10, 2008 at 3:10 pm

    Ach Marga, wat een mooi logje. Ja, het went, dat klopt, maar vergeten zullen we ze natuurlijk niet. Mooie foto van dat prachtige koppie! Wat heerlijk dat je nu wel meer energie krijgt [volgende logje, ik vat het maar meteen samen], nu maar wel hopen dat je botten je die rust ook een beetje gaan gunnen.

    Liefs,
    Maret

     
  8. Marjolijn

    januari 4, 2013 at 4:59 pm

    Wat beschrijf je dat prachtig en wat is dit herkenbaar. Lieve Ben, rust zacht. En Marga, wat ben ik blij dat ik door toeval op jouw site en weblog terecht ben gekomen. Ik ga hier zeer zeker verder lezen en vaker voorbij komen.

     
  9. margali

    januari 4, 2013 at 5:03 pm

    Marjolijn, ik hoop, dat het lezen in m’n weblog je kan helpen met verwerken van je verdriet.
    Veel sterkte nogmaals …. je weet me nu te vinden 😉

     
    • Marjolijn

      januari 5, 2013 at 10:54 am

      Dankjewel Marga. Het lezen van je weblog helpt me zeker.

       

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: