RSS

Scootmobiel

24 Okt

Sietse belde me dat hij een opvouwbare scootmobiel te koop wist voor een heel mooie prijs. Ongeveer een jaar oud, zou prachtig voor m’n moeder zijn. Helaas werd mam net op dat moment ziek, dus die was niet bepaald aanspreekbaar. Hoe meer ik erover nadacht hoe mooier het leek. En desnoods kon ik hem eerst zelf betalen, doen alsof hij alvast voor mij was, en zo mam op haar gemak over de streep trekken als ze weer was opgeknapt. Wat álles, álles stuit in eerste instantie op weerstand…. Sietse zou overleggen en met dat ding langs komen om te laten bekijken.

Ik kon vandaag niet naar Houten, vond ik. Mam is wel niet heel vreselijk ziek, maar wel erg zwak op de benen. Ik had ook voldoende werk hier thuis liggen, en het was dus gelukkig geen probleem. Terwijl ik aan het werk was belde Sietse dat hij in aantocht was als het mij schikte. In de stromende regen heb ik de scootmobiel bekeken. Prachtig ding, mooi compact, hoewel erg zwaar. Met een handigheidje kon ik hem wel in de kofferbak krijgen, maar toen keek ik nog eens goed en zag dat de zitting ontzettend laag was. Te laag….ik vond het ontzettend lullig maar Sietse kon de scootmobiel weer in de auto zetten, en met een nat pak reed hij weg. Ik heb het al vaker gezegd: ik heb het zo ontzettend goed getroffen met de mannen die mij naar m’n werk rijden. Waar vind je dat nou? Mam was helemaal ontroerd toen ze hoorde hoe Sietse aan haar gedacht had, en zoveel moeite had gedaan. Maar ze was ook blij dat het niet doorging …. “ik durf dat niet meer”… maar ach, da’s ook haar ziekte die meespreekt.

Gisteren had ik hier trouwens een klein feestje: eindelijk is ook de financiele afwikkeling van mijn WAO en mijn salaris rond, en het resultaat heeft me heel blij gemaakt. Het UWV van Amsterdam doet wat mij betreft écht goed werk: ik word in staat gesteld om aan het werk te blijven met de geruststellende gedachte dat ik verzekerd ben van inkomen als ik zou instorten. Nu ik zo aan huis gekluisterd ben de laatste dagen vanwege mam’s ziekte ben ik me eens te meer bewust hoe belangrijk m’n werk voor me is: thuiswerk is fijn, maar het contact met de chauffeurs onderweg en met de collega’s in Houten is echt een “uitje” voor me.

De katjes zijn sinds vandaag weer een beetje duurder in onderhoud geworden. Joris en Coco kirjgen naast de Arthrix Comfort voor hun artrose nu ook Aspitol en hopelijk gaat die combinatie beter werken tegen de pijn. We zullen het maar weer afwachten. Ze vinden het in ieder geval heerlijk: de visolie gaat door een klein a/d-prutje, en de lege capsule krijgen ze als toetje want die vreten ze ook op.

En verder heb ik pijn, en laat ik werkelijk constant alles uit m’n handen vallen. Vanavond was ik bekaf, nog even een kop koffie voor mam inschenken en toen ging er een halve fles koffiemelk omver, zodat ik kon gaan dweilen. Ik krijg daar schoon genoeg van, en ook van al die rot-verpakkingen die ik maar niet open krijg. Ik snap dat niet: ze verkopen je een produkt wat je vervolgens nauwelijks kunt gebruiken omdat je de verpakking niet open krijgt. Sukkels!

Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op oktober 24, 2008 in Algemeen

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: