Dierenarts Liesbeth belde rond het middaguur, had mijn mails gelezen, denkt ook dat Coco vorige week mogelijk een TIA of hersenbloeding heeft gehad. De wankele balans die het afgelopen jaar bestond met haar slechte nieren is ingestort.  En ze ziet uit mijn beschrijving dat Coco geen kwaliteit van leven meer heeft. Ze komt dus inderdaad woensdagmiddag naar ons toe. Naderhand kreeg ik een enorme huilbui, stilletjes in de slaapkamer zodat Coco het niet merkte, en dat luchtte erg op.

Liesbeth had ook gezegd dat Coco waarschijnlijk aan het uitdrogen is. Had ik nog niet aan gedacht omdat ik nog steeds met de spuit voer, maar inderdaad: haar velletje springt niet meer soepel terug… Ik hoop dat we het tot woensdag kunnen redden, want morgen heb ik een afspraak staan om als vrijwilliger met een demente, maar nog zelfstandig wonende mevrouw mee naar het ziekenhuis te gaan. Buurtzorg zat met mensen tekort, en ik ben al een keer bij mevrouw gaan kennismaken …. waarschijnlijk is ze dat 2 minuten na mijn vertrek al weer vergeten, maar ik weet nu wel waar haar portemonnee, medische papieren en huissleutel liggen. Haar gehoorapparaten heeft ze zoek gemaakt, dus het wordt schreeuwen en dan toch niet begrepen worden…..
We gaan het morgen beleven: ik wil dat niet afzeggen omdat het al zo gevoelig ligt.

De eerste week merkte ik al dat het spuitvoeren flink moeilijker ging. En de afgelopen week werd ik ongerust. Er was iets … de warmte was voorbij, maar ze was niet meer zichzelf.
De eerste helft van de week was ik voor mijn doen vrij veel weg, en ik vermoed dat er toen iets gebeurd is.
Vanaf donderdag ben ik bijna voortdurend bij haar gebleven, en werd werd ik heen en weer gegooid tussen hoop en vrees. Ik zat hier met een katje zonder ziel ….. weg van de wereld, levend “op de automaat”.
Vrijdagmiddag heb ik de knoop doorgehakt en een afspraak gemaakt: woensdag 6 juni a.s. komt Liesbeth hier thuis om Coco in te slapen.

Dirk is er van overtuigd dat Coco een TIA heeft gehad. En dat zou heel goed kunnen als ik naar haar gedrag kijk. Gisterochtend leek ze eindelijk wat alerter, maar nog steeds is ze dóód- en dóódmoe. Ze eet niks meer uit zichzelf, ook geen snoepjes, of lekker vis waar ze vroeger een moord voor deed.
Het enige dat ze nu lust – terwijl ze dat altijd vies vond – is een plakje rosbief. En daar verwen ik haar maar mee.

Gisterochtend werd ik opeens toch nog verscheurd door twijfel toen ik zag dat ze een beetje leek te herstellen, maar het spuitvoeren wordt steeds meer dwangvoeren.
De afgelopen week ben ik normaal blijven voeren, maar toch is ze in 1 week 250 gram afgevallen.
We gaan daarom stoppen, voordat er erger dingen gebeuren en ze aftakelt tot een wrak. Want dat verdient ze niet.

Er heerst hier nu serene rust. Ze krijgt alleen nog de ondersteuning die nodig is. Het spuitvoeren moet nog even doorgaan om te voorkomen dat haar maag en darmen van slag raken.
De normale routine loopt gewoon door: dat geeft haar herkenningspunten. En ik ben zoveel mogelijk aanwezig want ze zoekt me af en toe duidelijk. We maken er samen nog wat van ….

Coco gisteren, zo moe ….

@Dirk: de handdoek ligt nog in de koelkast

Met Coco gaat het héél langzaam minder goed. Ze heeft – logisch – nu last van de warmte maar ze lijkt al een tijd pijn te hebben in haar rechter schouder. En het eten met de spuit gaat moeizamer: ze vindt het vervelend nu, blijft wel netjes zitten maar maakt af en toe een beleefd protestgeluidje. Ik vind het rot, maar ik kan niet anders. Want als ik verder naar haar kijk zijn er nog zó veel geniet-momenten. Ze slaapt ‘s nachts niet meer bij me, maar ‘s ochtends wil ze nog wel bij me kruipen als ik uitslaap met ontbijt op bed. Dat wil ze dus wel elke morgen (niet mij maar dat ontbijt), maar soms moet ik naar fitness en dan zét ze me toch een keel op! als een krolse kat met heel diepe keelgeluiden, alsof haar het vreselijkste onrecht aangedaan wordt. Ik zet dan m’n sporttas op de grond in de kamer, en dan weet ze dat ik weg ga.

Vanochtend ben ik samen met iemand van Buurtzorg op bezoek geweest bij Mevrouw G., zelfstandig wonend, dementerend, bijna 89 jaar oud. Over 2 weken ga ik samen met haar naar de oogspecialist. Mevrouw heeft helaas haar gehoorapparaten zoek gemaakt, dus behalve dat ze vaak in de war is, verstaat ze je ook de helft van de tijd niet. Mij zo wie zo niet omdat ze me niet kent, want met Barbara van Buurtzorg ging dat gelukkig beter. Ze staat inmiddels ingeschreven voor een verpleeghuis, en tot de opname is Buurtzorg van plan om haar af en toe mee te nemen naar het restaurant van het huis om alvast aan de omgeving daar te wennen. Ik heb aangeboden om mee te gaan, en dan eventueel – als mevrouw dat goed vindt – het op den duur over te nemen. Volgende week dus eerst met mevrouw B naar de oogarts, en dan de week daarop met mevrouw G naar de oogarts

Ook met katjes heb ik het nog steeds héél druk: veel email, veel leuke contacten ook met mensen die vragen stellen, foto’s sturen, verhaaltjes over hun katten vertellen. Al zo’n 7 weken heb ik zelfs via Skype contact met iemand die ik via een forum ken, die 2 katten met fikse gezondheidsproblemen heeft. Via de webcam kan ik beter (en gratis) communiceren en kan ik ook kijken hoe de katten er uitzien en zich gedragen, en dat is heel handig. Best intensief, maar het werkt prima. Ik ben dus al met al wel lekker bezig.

Queen of the Castle

Een jaar geleden was ze doodziek en wisten we niet of ze het ging redden. Ze is een taaie oude dame en is toch maar mooi 17 jaar geworden vandaag. Ze wordt héél langzaam wat rafelig aan de randjes, wast zich wat minder goed, loopt strammer maar wél nog steeds met keurige balletpasjes … Ik hoop zo dat ze nog een tijdje bij me mag blijven.  Bovenstaande foto nam ik gisteren. Hieronder mijn aller-aller-favorietste foto van 5 jaar geleden: