Missy is ontzettend opgeknapt na de operatie bij de tandarts. Ze knuffelt, komt steeds op schoot, ze eet goed, heeft weer een goeie vacht, en laat zich zelfs door Ellen weer optuigen als “kerstvrouwtje met baard” …. lekker wijffie

Het is kerstavond. M’n huis is opgeruimd en schoon, er staat een kerstboom en er branden lichtjes. En mam ligt in bed bij het raam, te slapen. Uitgeput. We hebben een bewogen week achter de rug, waarin haar conditie behoorlijk achteruit is gegaan, en de pijn sinds gisteren wat erger is geworden. Afgelopen maandag kreeg ik van de huisarts het telefoonnummer van een vrij nieuwe thuiszorg-organisatie, die landelijk opereert in kleine buurt-units. Deze organisatie heet Buurtzorg en instinktief koos ik voor deze in plaats van de Thuizorg Amsterdam, nu Cordaan genoemd. Ik belde Buurtzorg maandagmiddag half 6, en de volgende ochtend 12 uur hadden we hier thuis een intake-gesprek met Marion, waarbij meteen ook zorg verleend kon worden. Ik hoefde geen aanvraag in te dienen bij het CIZ, helemaal niks…..alles werd door Marion geregeld. Er werd veel tijd aan ons besteed, en goed geluisterd naar wat ik wilde. Ik kan de zorg voor mam niet meer alleen doen. Fysiek kan ik dat niet aan. Omdat mam’s weerstand enorm groot was werd gekozen voor een rustige start, 2 dagen achter elkaar hulp bij het wassen en verschonen,  met dezelfde Marion. Kerstmis zou ik zelf doen tot maandag als mam weer opgenomen wordt voor nog een onderzoek. Maar inmiddels is mam over de streep getrokken en krijgen we op 2e kerstdag ook hulp. Ik mag 24 uur per dag 7 dagen per week bellen en indien nodig een beroep doen, en alleen dat al geeft me grote ontspanning. Er is van alles mogelijk,  en er is een heel netwerk van hulpverlenende instanties dat ze kunnen inschakelen, zodat ik bijvoorbeeld een dagdeel vrij kan krijgen en iemand komt oppassen.

Als mam gewassen wordt kan ik in huis andere dingen doen, zodat ik meer rust krijg. Vandaar dat ik nu best lekker en in kerstsfeer zit.  Er zijn lieve mensen om ons heen. Zondag op haar vrije dag kwam Jacqueline LeComte onze pedicure, met een prachtig kerststukje. Ze heeft mam en mij weer mooie voeten gegeven, en bij de katten de nagels helpen knippen zodat ik daar geen zorg meer over heb.

Mijn buurman Frans heeft me een keer moeten helpen om mam in haar bed te kijgen omdat ze opeens niet meer kon lopen. En heeft een nieuwe deurbel voor me geinstalleerd omdat een andere buurman die verhuisde op de valreep nog even een loshangende draad wegknipte …. waarop prompt het hele trappenhuis geen deurbel meer had. Ik zal mijn woorden hier niet meer herhalen…..resultaat was dat een fysiotherapeut die speciaal voor mam z’n hele schema omgegooid had voor een dichte deur stond en wegging, en ik allerlei truuks moest uithalen om medicijnen van de apotheek bezorgd te kunnen krijgen. Want in de brievenbus gooien mag niet, bij buren afgeven eigenlijk ook niet … gelukkig heeft Frans een draadloze deurbel gevonden dus ik ben gered.

Ik kan merken dat ik nu meer energie heb, en eindelijk tijd heb om dit bericht te maken. Hopelijk kan ik de komende dagen werken aan het fotoboek dat ik voor mam aan het maken ben. Leuke manier om m’n gedachten te verzetten. Want we zien allebei op tegen volgende week, en vrezen de uiteindelijke diagnose. Ik probeer positief te blijven: zolang er leven is, is er hoop.

Mam heeft precies een week in het ziekenhuis gelegen. Ik zal jullie details besparen, maar het is één groot gevecht geweest om voor haar de juiste zorg te krijgen. Resultaat was dat ik daar iedere ochtend om 8.45 uur binnen was om mam te wassen, wegging om 12 uur na de lunch, terug om 2 uur tot na het avondeten om half 6 en dan om 10 uur ’s avonds weer een uur om haar te helpen met naar bed gaan.  Mijn broers zijn iedere avond bij haar op bezoek geweest zodat ze eigenlijk alleen ’s nachts zonder familie is geweest.

Een modern ziekenhuis – in ieder geval dit ziekenhuis – is een grote fabriek, met procedures en een routine waarbinnen geen plaats is voor kwetsbare en hulpeloze bejaarden. Er werden fouten gemaakt, veel fouten, waardoor mam alleen maar nog meer in conditie achteruit ging. Om te voorkomen dat ik een totaal verwarde moeder thuis zou krijgen – hoe vaak hoor je niet dat bejaarden volkomen van slag raken  in een ziekenhuis – heb ik voor deze aanpak gekozen. En dat heeft gewerkt.

Het voordeel van dit ziekenhuis was dat het vlakbij is, slechts 10 minuten fietsen. En ongetwijfeld doen de mensen hun best, proberen hun vak goed uit te oefenen, en werken keihard onder enorme druk. Ik begrijp het allemaal, maar het gaat wel om mijn moeder. Ze heeft onderzoeken gehad, en moet 28 december terugkomen voor weer een kortdurende opname van circa 4 dagen. Ze is nu thuis, en vindt het heerlijk om hier te zijn. Ik heb een ziekenhuisbed gevraagd en gekregen via onze geweldige huisarts Dilek, die mam ook in het ziekenhuis heeft bezocht. En zo zitten we nu gezellig in de woonkamer:

Ik hoop dat we zonder al teveel verdere ellende een diagnose krijgen, zodat we weten waar we aan toe zijn. Ik heb met mam afgesproken dat we een grens stellen, en dat ze met verrekte goeie argumenten moeten komen om daar van af te wijken. Mam voelt zich momenteel heel moe en zwak, ik hoop dat dat weer een beetje kan herstellen. Ze heeft in ieder geval goeie eetlust. Vanochtend heeft Dilek nog op de valreep een bezoek gebracht, en wat nieuwe meds voorgeschreven. Ze heeft nu 14 dagen vakantie, maar heeft haar collega’s gezegd dat ze gebeld moet worden als er iets bijzonders met mam is. Kijk, daar heb je wat aan….geweldig mens.

Ook onze pedicure is een schat: onze afspraak voor een thuisbehandeling moest vervallen door mam’s opname. Om ons toch te kunnen  helpen komt ze nu zondagochtend. Veel mensen zijn lief en supportive, en ik voel me nog steeds best wel redelijk. Moet oppassen met m’n rug, en dus komt Jacco, mam’s fysiotherapeut, volgende week langs om mij “transfer-instruktie” te geven (hoe ik mam het beste in en uit bed kan helpen). Maandag hoop ik weer te gaan zwemmen.

Met de katjes gaat het goed. Volgens mij is Joris nu beter ingesteld: ik zie minder plas in de bak, dus ik vermoed dat hij wel goed zit. Coco zit sinds vandaag wat droogvoer betreft nu compleet op nierdieet, volgende week ga ik aan het natvoer beginnen.

Ik zal denk ik dit jaar geen kerstkaarten kunnen versturen. Dank aan alle mensen die aan ons gedacht hebben. Mam vindt het heerlijk om post te krijgen

Nee, niet voor een van m’n katten. Morgenochtend wordt m’n moeder voor een paar dagen opgenomen. Ze is al een hele tijd niet in orde, en afgelopen weekend escaleerde dat. De huisarts kan er geen brood van bakken, en na wat overleg heeft mam er in toegestemd om zich voor een paar dagen te laten opnemen zodat er een aantal onderzoeken gedaan kunnen worden. Behoorlijk heftig omdat ze een aantal jaren geleden heel slechte ervaringen had in het ziekenhuis, en toen gezworen heeft dat ze er nooit meer naar toe wou. Het is dankzij onze huisarts Dilek dat mam nu toch gaat, en zelfs zonder aandringen. Mam heeft zo’n vertrouwen in Dilek dat ze bijna meteen toestemde.

We gaan morgenochtend om 10 uur met een zitambulance naar het ziekenhuis. Ik zal weinig thuis zijn, want mam begint nu al lichte tekenen van verwarring te vertonen, dus ik ben op het ergste voorbereid. Misschien blijft ze een beetje bij de tijd als ze mij veel ziet. Ze heeft wél een nieuwe pyama en een sjieke nieuwe kamerjas….je moet het een beetje verkopen en aantrekkelijk maken nietwaar

Gisteren heb ik een plas van Coco naar de dierenarts gebracht voor een ERD test. Soortelijk gewicht was 1.020 en dat is laag. Maar dat wist ik wel, want Coco drinkt veel, en de plas was dus ook heel licht van kleur. En dan weet je genoeg. Ik vreesde het ergste, maar de uitslag van de ERD test was negatief. Er is nog geen sprake van nierschade. En dat was een opluchting. Ik ben al aardig gevorderd in het overzetten naar nierdieet. Tot nu toe gaat het goed. Mocht het toch fout gaan, dan zullen we andere maatregelen moeten treffen om die nieren te sparen, bv door Fortekor te geven. Of eventueel nog een echo doen om te zien hoe die nieren er uit zien.

Opeens is het koud buiten. Ik voel het aan m’n botten …. niet fijn. Maar het geeft me wel de gelegenheid om eindelijk mijn cadeau van Ineke te gaan uitproberen: een set lakens en kussensloop van heerlijke zachte fleece. Ik heb vanochtend mijn bed daarmee opgemaakt en was er bijna meteen maar ingedoken….. zo aanlokkelijk zag het er uit. Volgens mij slaap ik vannacht als een roos.

Gister(maandag)ochtend om 6 uur stuurde ik Liesbeth een email om te vragen of ze Joris om 8.30 uur kon testen. Ik was er al een paar weken niet gerust op dat hij goed zat met z’n suiker, en bovendien was hij opeens sinds zaterdag slecht gaan eten. Natvoer ging nog goed, maar harde brokjes nauwelijkis. En dat tikt aan. Gelukkig had Liesbeth tijd, en Joris bleek lichte koorts te hebben en licht gezwollen keelklieren. Duidelijk ziekjes dus, en z’n glucose was dan ook flink hoger. Hij  zat op 18 en nog wat. Voor het eerst sinds lange tijd weer een Convenia-shot gekregen, en om half 10 was ik weer thuis.

Met Missy gaat het heel goed. Ellen schreef:  ”is het geen mooi gezicht dat ze zichzelf zit te wassen. ze heeft nu de 2e bordje kip op vannacht zet ik visje neer voor haar. morgenavond ga ik een convenia spuit halen. ik hoop de laatste. verder loopt ze gewoon los en als ik aankom met eten loopt ze zelf naar de kittenkooi. ik heb nog geen braaksel gezien, iets wat ze toch wel regelmatig deed.
ze is bijna weer de oude vinden arie en ik”

Vorig weekend heb ik zitten knutselen aan een fotoboek van Benneke, en dat kreeg ik gisteren bezorgd. Ik ben er ontzettend gelukkig mee. Veel foto’s waren oud, en slecht van kwaliteit want kleine bestanden. Maar het resultaat is wat mij betreft geweldig. Lastig om foto’s van een fotoboek te maken, maar zo krijg je toch een indruk. Gemaakt bij Fotofabriek.

Ellen moest vandaag onverwachts weg zodat Missy bij haar dierenarts ondergebracht moest worden. Want ze had wel haar pijnstiller nodig immers. Toen Ellen ’s middags uit haar werk kwam ging ze eerst even kroelen met Missy, die zich lekker op haar rug liet vallen en over haar buik liet kriebelen. Duidelijk voelde ze zich beter dan gisteren. Na het kroelen ging ze eten …. een heel bakje met gekookte kip ging naar binnen. YES !! Volgens Ellen voelt ze zich nu al beter dan voor de operatie….wat zal dat poesje een vreselijke pijn gehad hebben. Dit gaat wel goedkomen.

da’s alles wat ze nog in d’r bekkie heeft. De tandarts heeft er zo’n 2 uur aan gewerkt. Foto’s gemaakt waar nog wortelresten op te zien waren dus ook die er uit gehaald. De komende 2 dagen krijgt ze een morfine-shot (ik denk dat dit Temgesic moet zijn) per injectie, een goeie pijnstiller. Ze mag 10 dagen alleen maar  gekookte kip, vis, runderhart of poulet,  en op 7 januari moet ze terug voor controle. De tandarts had gezegd dat het echt behoorlijk erge stomatitis was en dat ze flink pijn gehad moet hebben. Dit was echt de beste oplossing want als het goed is dan is ze nu van het probleem verlost. Ellen heeft er haar handen vol aan.

Daar liggen ze dan, die tanden en kiezen ……

Ik ben ontzettend blij dat Missy zo goed verzorgd wordt. Eigenlijk is dit natuurlijk een buitenissige situatie, die makkelijk tot conflicten zou kunnen leiden. Over verzorging, of over financien. Maar we kunnen het goed vinden, en Ellen overlegt steeds met mij wat te doen. Ik neem mijn verantwoordelijkheid ook, en zorg ervoor dat het kostenplaatje geen rol speelt bij wat er voor Missy nodig is. Ze moet gewoon de beste behandeling hebben, zolang het voor Ellen maar uit te voeren is….

En nu maar hopen dat Missy snel de draad kan oppakken, want ze zal het nog erg moeilijk hebben.

Morgen gaan bij Missy alle tanden en kiezen getrokken worden. Behalve de hoektanden….die mag ze houden. Dit omdat de stomatitis waar ze nu al een half jaar last van heeft problemen blijft geven. Ze kan niet eeuwig pijnstillers slikken, en ze heeft er echt pijn van…arm kind. Dus morgen brengt Ellen haar naar een kattentandarts en daar wordt ze geholpen. Ellen en ik zien er erg tegen op, en we zullen blij zijn als ze weer thuis is.