Coco en @#$%

Vanochtend toch maar een afspraak gemaakt met dierenarts Joost. Liesbeth was op vakantie, en collega Joost had in juni Coco’s gebit behandeld omdat dat zijn specialité is. Toen ik Coco in de auto zette pakte ik de invalidenparkeerkaart uit m’n tas om hem aan mijn bestuurderskant tegen het raam te plakken. Moest echter om de auto heenlopend een fiets uit de weg zetten….dus stopte die kaart in m’n jaszak. Dacht nog “goed diep wegduwen anders verlies je hem” …. en na 10 minuten rijden ontdekte ik dat ik een lege jaszak had en geen kaart achter het raam… Rechtsomkeer gemaakt en teruggescheurd, maar tevergeefs: kaart lag er natuurlijk niet meer. Daar is iemand heel blij mee….ondanks dat mijn kentekennr. erop staat.

Was ondanks alles toch op tijd op de afspraak: Coco’s gebit is prima, keelontsteking ook niet echt te zien. Omdat ze wel meer drinkt, en een klein beetje was afgevallen, toch maar een bloedtest gedaan. Uitslag was slechter dan die van juni: crea was toen 167 (normaalwaarde bovengrens 164) en was nu 212. Ureum was gestegen van 11.7 (norm.11.9) naar 15.2 maar liefst…. Van ureum kan ze misselijk zijn, maar dat verklaart dan niet waarom ze wél haar blikvoer eet … Heb Hill’s k/d meegenomen, plus ketofen pijnstiller. Kijken of dat nog wat uitmaakt.

Ze moet dus eigenlijk op nierdieet. Maarrrrrr ze heeft chronische colitis en staat daarvoor al ruim 12 jaar op het enige dieet dat haar klachtenvrij houdt (hill’s r/d). Ik ga nu toch heel voorzichtig proberen of ze omgezet kan worden, want die achteruitgang gaat mij veel te hard. Ze is nu ook echt een probleemkatje net als Joris….colitis, nieren, staar, artrose.

Ik vertrok gek genoeg geen spier toen ik die uitslag zag. Zo van “OK …dat wordt dus weer een nierklantje” en verder had ik eerlijk gezegd ook geen tijd om er moeilijk over te doen. Mam zat alleen thuis in d’r pyama, want ik was er niet om haar te helpen met aankleden. Ze is nog zwak na haar ziekte.

Thuisgekomen mam lunch gegeven, Coco een ketofen in d’r keelgat gemikt, en toen naar het politiebureau om aangifte van verlies van de parkeerkaart te doen. Na een uur weer thuis begon Coco me de oren van de kop te eten. Die ketofen werkt dus wel.

Mam was door alle commotie een beetje in de war geraakt. Ik vertelde haar vanmiddag dat ik als verrassing een haring voor haar had voor vanavond, gezellig bij het tv-kijken. Maar toen ik het avondeten op tafel zette (hutspot met gehaktbal) was ze teleurgesteld dat die haring niet in de hutspot zat…..

Over 2 weken is het een jaar geleden dat Benneke stierf. Coco’s nierwaarden zijn praktisch gelijk aan de zijne ….
Ik ben moe.

Coco’s tanden

Ik ben bang dat we weer een trip naar de dierenarts voor de boeg hebben. Sinds een tijdje merk ik dat ze met haar koppie schudt bij het brokjes eten, en da’s een veeg teken. Maar ja, ik had Ineke over de vloer, en nu is mam al een week ziek…en ik kan het er gewoon niet bijhebben op het ogenblik. Niet gedacht dat ik dat ooit zou zeggen, maar blijkbaar heb zelfs ik een breekpunt. Ik geef uiteraard ruim natvoer, en ze eet wel brokjes maar ongeveer de helft van wat ze normaal eet. Ik weet dat ze pijn moet hebben – katten zijn keihard voor zichzelf en gaan desnoods met een compleet ontstoken bekkie nóg heerlijk spelen. Zoals Coco …..

Morgen Liesbeth bellen, en proberen om volgende week maar iets te ondernemen.

En toen was ze weer weg

Gisteren is Ineke weer vertrokken, na een bezoek van 9 dagen. Ze moest al om 6.45 uur naar Schiphol, een tijdstip dat ik onmogelijk hier weg kan ivm Joris z’n insulinespuit. Dus m’n taximannen gebeld, en gevraagd om Ineke naar Schiphol te brengen. Sietse kwam haar halen, en op mijn verzoek zette hij de wagen aan  de overkant van de straat zodat mam hem goed kon zien. Ineke werd als een koningin in de wagen geholpen, Sietse draaide een U-bochtje zodat Ineke goed uit het raam kon hangen en zwaaien. Sietse is een grote schat. Na 10 minuten ging de telefoon. Sietse met een giechelende Ineke op de achtergrond: ”je staat op de speakerphone en ik heb je zus net laten zien in welke stand je stoel stond om te zitten en om te liggen, want knop 1 en knop 2 zijn nog altijd op jouw voorkeur geprogrammeerd …. daar moet iedereeen met z’n klauwen van af blijven”…. Hoe bestaat het….ik rij al een half jaar niet meer naar Houten, en m’n mannen zijn me nog niet vergeten dus. Het is heerlijk dat ik altijd op ze kan rekenen als ik  betrouwbaar en goed vervoer nodig heb.

Ineke is veilig thuis gekomen, en we hebben al weer met elkaar ge-skyped. We missen haar erg. Het was zo gezellig zoals ze zat te quilten, en zoals we bijna iedere ochtend samen naar het sportcentrum gingen. Ze heeft leuke gesprekken gehad met mensen waar ik mee zwem en sport, en dat maakte het hartstikke gezellig. Helaas was m’n vriendin Straaloogje er niet bij want die was op vakantie. Ineke heeft ook genoten van fietsen in Amsterdam. Net als in april had ik weer een fiets voor haar gehuurd, en dit keer besloot ik om hem maar te kopen want dat is uiteindelijk goedkoper als ze over een half jaar weer hier is. Het bleek zo’n goeie fiets dat ik hem nu zelf ga gebruiken, want deze heeft versnellingen, wel lekker met de komende herfststormen. Paar mooie fietstassen erbij gekocht, dus ik kan er tegen. M’n ouwe fiets staat nu op zolder, tot het volgende bezoek van me zussie.

Mam herstelt langzaam van haar ziekte. Voor haar is het bezoek van Ineke een beetje in het water gevallen, maar we hebben er het beste van gemaakt. Ikzelf kon natuurlijk ook niet zoveel, maar als je geen hoge verwachtingen hebt en vooral kijkt naar wat er wél kan, dan is het al snel goed. Mensen die van elkaar houden hebben niet veel nodig. Ik voel bij Ineke geen enkele stress en het is puur genieten. Dat doen we dus nóg een keer ….

Geen tijd

want zus Ineke is weer hier, en we hebben weer zoveel te kletsen. Ze is hier weer 9 dagen, net als afgelopen april. We hebben samen gezwommen gisteren, en zijn al 2 keer naar fitness geweest. De fiets die ik voor haar gehuurd heb wordt ook flink gebruikt. Zondagochtend hebben we over de grachten gefietst, want dan is het lekker stil. Het was heerlijk.

En ook zit ze te werken aan een quilt voor haar kleindochter. Daar heeft ze nu tijd voor. Mam heeft namelijk een reaktie op de griepprik, dus voelt zich niet echt lekker, maar ze houdt zich vrij goed en we passen ons aan. Vandaag is ze toch even in de rolstoel met Ineke weggeweest.  We genieten.

Me meisie

met de grote ogen….. Missy Almina 22 september 2009

Autovrije zondag? Lawaaiterreur !!

Ik ben razend! Half elf zondagochtend ….autovrije zondag. Prima! best ….. Op de website van Amsterdam staat “Het is een dag die in het teken staat van gezond bewegen in een schone stad”…… haha wat een nep…

50 meter van mij huis af staat nu LOEIhard een of andere band te spelen en een koor te zingen. En dat mag tot 17.00 uur doorgaan vandaag. Ik kan mezelf niet eens meer horen denken. Sta compleet te trillen.

PS:  ik zie dat ik op 21 september vorig jaar een soortgelijk bericht plaatste ….. blijkbaar zinloos om te proberen hier iets aan te doen. Ik ben natuurlijk een zuurpruim en …..wijf….

Knijn

Het wordt hier bij mij in de achtertuinen een ware dierentuin….helaas. Ik heb nu al een aantal weken 3 jonge katjes gezien. Vanaf mijn 2-hoog schat ik 4-5 maanden oud, maar ik kan me goed vergissen. Hun gedrag is uitstekend: speels, niet schuw. Dus of ze in de tuinen geboren zijn, of dat ze echt een thuis hebben? Maar welke sukkel zou zulke jonge katjes nou los laten lopen? Aan het eind van het blok  wordt nog steeds gerenoveerd, en staan deuren naar de voorkant naar de straat open. Ik denk er maar niet aan want ik kan er niks mee doen. In 2005 kon ik Missy nog redden met de hulp van de achterburen. Maar die zijn er niet meer, de tuin hier recht achter is niet toegankelijk voor de bewoners, en bij de mensen ernaast waar het wel zou kunnen blijf ik ver uit de buurt. Dat zijn nl mijn vroegere onderburen die mij 2 jaar hel hier bezorgd hebben omdat ze drugs dealden en boven op zolder een illegaal pension voerden. Dit gebeurde allemaal toen ik hier in 1986 kwam wonen….en daar heb ik uiteindelijk een eind aan weten te maken. Werd me niet in dank afgenomen, dus om die mensen nu te gaan vragen te helpen bij het vangen van 3 kittens is vragen om ellende.

Ook loopt hier sinds een aantal maanden een konijn rond….schijnt ontsnapt te zijn uit de kinderboerderij en hier via een openstaande deur van een gerenoveerde woning de tuinen binnengekomen te zijn. Dat bruine vlekje, links in dat groen, da’s broer Knijn…moet je wel even eerst op de foto klikken.

En nog zo’n liefie …. Rojin!

Kreeg een mailtje van Dirk:

Hi Marga,

Nu je toch bezig bent met een serie op je weblog over oost-mediterrane torty tabbies met wit….

Een verse foto van deze inmiddels al weer 11-jarige Anatoli/Turkse Korthaar dame die luistert naar de Koerdische naam Rojin (‘roosjien’) die zoiets betekent als “zonnetje”. Je zou het niet zeggen aan haar blik en ze kan nog veeeel vuiler kijken Maar als je haar in haar waarde laat is ze heel lief, op haar manier, en als een echte Turkse kat onvoorwaardelijk trouw aan “de baas” en haar “onderdanen”, want zo is ze dan ook wel weer (rechtvaardig maar streng!), op vier pootjes.

Je mag dit zondermeer op je log plakken als je de andere lezers wilt laten zien wat er onder anderen bij mij rondloopt. (Kan Ellen ook gelijk zien waarom ik denk dat Missy een Turkje is…)

Liefs,
Dirk

Dit wordt langzamerhand een leuke verzameling . Dirk ze is een plaatje. En je weet dat ik ook zo’n vuil-kijkende poes in huis heb….Mme. Coco kan er ook wat van zoals je weet. Bedankt voor je foto en je leuke bericht.

Amitsa

Ik probeer m’n mailbox een beetje op te ruimen, en m’n achterstand in het beantwoorden van emails een beetje weg te werken…. En dat is best gezellig, want ik krijg vaak leuke mails. Met foto’s. Dus ik raak weer helemaal afgeleid als een kind in een speelgoedwinkel….

Zo heb ik net een mail beantwoord die ik nog voor m’n verjaardag kreeg….met foto’s van Amitsa, m’n pleegpoesje uit Israel, die nu met haar verzorgers in Nederland woont. Als ik Amitsa zie, dan moet ik aan Missy denken….gek hè?

Wasje gedaan

Mateloos mens dat ik ben …. niet 1 of 2 paar Trello’s (de amerikaanse Land’s End-versie van de Crocs) maar een hele bak vol. Die allemaal eens een wasbeurtje in de machine nodig hadden