Ellen moest vandaag onverwachts weg zodat Missy bij haar dierenarts ondergebracht moest worden. Want ze had wel haar pijnstiller nodig immers. Toen Ellen ’s middags uit haar werk kwam ging ze eerst even kroelen met Missy, die zich lekker op haar rug liet vallen en over haar buik liet kriebelen. Duidelijk voelde ze zich beter dan gisteren. Na het kroelen ging ze eten …. een heel bakje met gekookte kip ging naar binnen. YES !! Volgens Ellen voelt ze zich nu al beter dan voor de operatie….wat zal dat poesje een vreselijke pijn gehad hebben. Dit gaat wel goedkomen.
Alleen nog 4 hoektanden
da’s alles wat ze nog in d’r bekkie heeft. De tandarts heeft er zo’n 2 uur aan gewerkt. Foto’s gemaakt waar nog wortelresten op te zien waren dus ook die er uit gehaald. De komende 2 dagen krijgt ze een morfine-shot (ik denk dat dit Temgesic moet zijn) per injectie, een goeie pijnstiller. Ze mag 10 dagen alleen maar gekookte kip, vis, runderhart of poulet, en op 7 januari moet ze terug voor controle. De tandarts had gezegd dat het echt behoorlijk erge stomatitis was en dat ze flink pijn gehad moet hebben. Dit was echt de beste oplossing want als het goed is dan is ze nu van het probleem verlost. Ellen heeft er haar handen vol aan.
Ik ben ontzettend blij dat Missy zo goed verzorgd wordt. Eigenlijk is dit natuurlijk een buitenissige situatie, die makkelijk tot conflicten zou kunnen leiden. Over verzorging, of over financien. Maar we kunnen het goed vinden, en Ellen overlegt steeds met mij wat te doen. Ik neem mijn verantwoordelijkheid ook, en zorg ervoor dat het kostenplaatje geen rol speelt bij wat er voor Missy nodig is. Ze moet gewoon de beste behandeling hebben, zolang het voor Ellen maar uit te voeren is….
En nu maar hopen dat Missy snel de draad kan oppakken, want ze zal het nog erg moeilijk hebben.
Missy onder het mes
Morgen gaan bij Missy alle tanden en kiezen getrokken worden. Behalve de hoektanden….die mag ze houden. Dit omdat de stomatitis waar ze nu al een half jaar last van heeft problemen blijft geven. Ze kan niet eeuwig pijnstillers slikken, en ze heeft er echt pijn van…arm kind. Dus morgen brengt Ellen haar naar een kattentandarts en daar wordt ze geholpen. Ellen en ik zien er erg tegen op, en we zullen blij zijn als ze weer thuis is.
Ben
M’n liefste Ben, alweer een jaar geleden …… je blauwe boom blijft leeg …. maar ik voel nog steeds je koppie in m’n hand
2-2-1998 19-11-2008
Coco en @#$%
Vanochtend toch maar een afspraak gemaakt met dierenarts Joost. Liesbeth was op vakantie, en collega Joost had in juni Coco’s gebit behandeld omdat dat zijn specialité is. Toen ik Coco in de auto zette pakte ik de invalidenparkeerkaart uit m’n tas om hem aan mijn bestuurderskant tegen het raam te plakken. Moest echter om de auto heenlopend een fiets uit de weg zetten….dus stopte die kaart in m’n jaszak. Dacht nog “goed diep wegduwen anders verlies je hem” …. en na 10 minuten rijden ontdekte ik dat ik een lege jaszak had en geen kaart achter het raam… Rechtsomkeer gemaakt en teruggescheurd, maar tevergeefs: kaart lag er natuurlijk niet meer. Daar is iemand heel blij mee….ondanks dat mijn kentekennr. erop staat.
Was ondanks alles toch op tijd op de afspraak: Coco’s gebit is prima, keelontsteking ook niet echt te zien. Omdat ze wel meer drinkt, en een klein beetje was afgevallen, toch maar een bloedtest gedaan. Uitslag was slechter dan die van juni: crea was toen 167 (normaalwaarde bovengrens 164) en was nu 212. Ureum was gestegen van 11.7 (norm.11.9) naar 15.2 maar liefst…. Van ureum kan ze misselijk zijn, maar dat verklaart dan niet waarom ze wél haar blikvoer eet … Heb Hill’s k/d meegenomen, plus ketofen pijnstiller. Kijken of dat nog wat uitmaakt.
Ze moet dus eigenlijk op nierdieet. Maarrrrrr ze heeft chronische colitis en staat daarvoor al ruim 12 jaar op het enige dieet dat haar klachtenvrij houdt (hill’s r/d). Ik ga nu toch heel voorzichtig proberen of ze omgezet kan worden, want die achteruitgang gaat mij veel te hard. Ze is nu ook echt een probleemkatje net als Joris….colitis, nieren, staar, artrose.
Ik vertrok gek genoeg geen spier toen ik die uitslag zag. Zo van “OK …dat wordt dus weer een nierklantje” en verder had ik eerlijk gezegd ook geen tijd om er moeilijk over te doen. Mam zat alleen thuis in d’r pyama, want ik was er niet om haar te helpen met aankleden. Ze is nog zwak na haar ziekte.
Thuisgekomen mam lunch gegeven, Coco een ketofen in d’r keelgat gemikt, en toen naar het politiebureau om aangifte van verlies van de parkeerkaart te doen. Na een uur weer thuis begon Coco me de oren van de kop te eten. Die ketofen werkt dus wel.
Mam was door alle commotie een beetje in de war geraakt. Ik vertelde haar vanmiddag dat ik als verrassing een haring voor haar had voor vanavond, gezellig bij het tv-kijken. Maar toen ik het avondeten op tafel zette (hutspot met gehaktbal) was ze teleurgesteld dat die haring niet in de hutspot zat….. 
Over 2 weken is het een jaar geleden dat Benneke stierf. Coco’s nierwaarden zijn praktisch gelijk aan de zijne ….
Ik ben moe.
Coco’s tanden
Ik ben bang dat we weer een trip naar de dierenarts voor de boeg hebben. Sinds een tijdje merk ik dat ze met haar koppie schudt bij het brokjes eten, en da’s een veeg teken. Maar ja, ik had Ineke over de vloer, en nu is mam al een week ziek…en ik kan het er gewoon niet bijhebben op het ogenblik. Niet gedacht dat ik dat ooit zou zeggen, maar blijkbaar heb zelfs ik een breekpunt. Ik geef uiteraard ruim natvoer, en ze eet wel brokjes maar ongeveer de helft van wat ze normaal eet. Ik weet dat ze pijn moet hebben – katten zijn keihard voor zichzelf en gaan desnoods met een compleet ontstoken bekkie nóg heerlijk spelen. Zoals Coco …..
Morgen Liesbeth bellen, en proberen om volgende week maar iets te ondernemen.
En toen was ze weer weg
Gisteren is Ineke weer vertrokken, na een bezoek van 9 dagen. Ze moest al om 6.45 uur naar Schiphol, een tijdstip dat ik onmogelijk hier weg kan ivm Joris z’n insulinespuit. Dus m’n taximannen gebeld, en gevraagd om Ineke naar Schiphol te brengen. Sietse kwam haar halen, en op mijn verzoek zette hij de wagen aan de overkant van de straat zodat mam hem goed kon zien. Ineke werd als een koningin in de wagen geholpen, Sietse draaide een U-bochtje zodat Ineke goed uit het raam kon hangen en zwaaien. Sietse is een grote schat. Na 10 minuten ging de telefoon. Sietse met een giechelende Ineke op de achtergrond: ”je staat op de speakerphone en ik heb je zus net laten zien in welke stand je stoel stond om te zitten en om te liggen, want knop 1 en knop 2 zijn nog altijd op jouw voorkeur geprogrammeerd …. daar moet iedereeen met z’n klauwen van af blijven”…. Hoe bestaat het….ik rij al een half jaar niet meer naar Houten, en m’n mannen zijn me nog niet vergeten dus. Het is heerlijk dat ik altijd op ze kan rekenen als ik betrouwbaar en goed vervoer nodig heb.
Ineke is veilig thuis gekomen, en we hebben al weer met elkaar ge-skyped. We missen haar erg. Het was zo gezellig zoals ze zat te quilten, en zoals we bijna iedere ochtend samen naar het sportcentrum gingen. Ze heeft leuke gesprekken gehad met mensen waar ik mee zwem en sport, en dat maakte het hartstikke gezellig. Helaas was m’n vriendin Straaloogje er niet bij want die was op vakantie. Ineke heeft ook genoten van fietsen in Amsterdam. Net als in april had ik weer een fiets voor haar gehuurd, en dit keer besloot ik om hem maar te kopen want dat is uiteindelijk goedkoper als ze over een half jaar weer hier is. Het bleek zo’n goeie fiets dat ik hem nu zelf ga gebruiken, want deze heeft versnellingen, wel lekker met de komende herfststormen. Paar mooie fietstassen erbij gekocht, dus ik kan er tegen. M’n ouwe fiets staat nu op zolder, tot het volgende bezoek van me zussie.
Mam herstelt langzaam van haar ziekte. Voor haar is het bezoek van Ineke een beetje in het water gevallen, maar we hebben er het beste van gemaakt. Ikzelf kon natuurlijk ook niet zoveel, maar als je geen hoge verwachtingen hebt en vooral kijkt naar wat er wél kan, dan is het al snel goed. Mensen die van elkaar houden hebben niet veel nodig. Ik voel bij Ineke geen enkele stress en het is puur genieten. Dat doen we dus nóg een keer ….
Geen tijd
want zus Ineke is weer hier, en we hebben weer zoveel te kletsen. Ze is hier weer 9 dagen, net als afgelopen april. We hebben samen gezwommen gisteren, en zijn al 2 keer naar fitness geweest. De fiets die ik voor haar gehuurd heb wordt ook flink gebruikt. Zondagochtend hebben we over de grachten gefietst, want dan is het lekker stil. Het was heerlijk.
En ook zit ze te werken aan een quilt voor haar kleindochter. Daar heeft ze nu tijd voor. Mam heeft namelijk een reaktie op de griepprik, dus voelt zich niet echt lekker, maar ze houdt zich vrij goed en we passen ons aan. Vandaag is ze toch even in de rolstoel met Ineke weggeweest. We genieten.
