Lekker warm ….

Hoe warmer het weer, hoe beter ik me voel. Meer energie, en vooral veel minder pijn. M’n huis is in 2 zones verdeeld: het voorhuis wordt door de airco gekoeld zodat mam nog enigszins op de been blijft. Het achterhuis is – in vergelijking met de voorkant – bloedheet. Daar staat de middag/avondzon op te branden en is het zo’n 32 graden. Bij mam is het slechts 22 graden. Ik zit hier nog net niet met een muts en trui aan naar de tv te kijken (en in dit weblog te typen).

Ik heb trouwens een heerlijke balkonstoel met voetenbank, en geniet volop van de zon. Niet op het heetst van de dag, want ook ik word voorzichtiger met al die waarschuwingen voor huidkanker, maar aan het begin van de avond kun je nog lekker even bakken hier.

Fietsenberg

Al in 1994 kreeg ik van het stadsdeel waar ik woon een invalidenplek in het fietsenrek voor mijn huis. Ik loop dermate rottig dat de fiets voor mij essentieel is om ergens te komen. Zelfs voor kleine boodschapjes heb ik dat ding nodig, en hier in de straat is het parkeren van je fiets nog moeilijker soms als het parkeren van je auto. Zeker sinds de herinrichting van de straat, toen heel veel parkeerplekken verdwenen. Ook is er een ander “publiek” komen wonen waardoor het aantal fietsen gegroeid is.

Op zich is het fantastisch dat het stadsdeel dit voor mij heeft laten maken. Heel inventief: een stang met slot die de beugel alleen voor mij toegankelijk maakt, met een soort zijschot voor extra bescherming. Mensen snappen er niks van, want het schijnt vrij uniek in Amsterdam te zijn, maar ik was er blij mee……tot voor kort. Nu de zomer is begonnen zijn er blijkbaar veel meer fietsen “van stal” gehaald, en worden die overal tussen geramd. Ik moet onmiddellijk toegeven: het is godsonmogelijk om hier ergens je fiets netjes neer te zetten, en ik voel me ook bevoorrecht met die aparte plek. Maar ik kan m’n fiets tegenwoordig nauwelijks meer in en uit het rek krijgen. Gisterochtend wachtte me een wel heel apart schouwspel. Mijn fiets heeft een blauw frame en het stuur steekt nog net boven de puinhoop uit:

Een vriendelijke voorbijganger heeft m’n fiets voor me bevrijd anders had ik geen boodschappen kunnen doen. Eerder de afgelopen week had ik al contact opgenomen met de buurtmanager die direkt aanbood om naar een oplossing te gaan zoeken. De bereidheid is er best maar of er een oplossing is?

Joris en z’n cocktail

Goed, was eerst Coco met haar kiesjes de pineut, twee weken later zat ik alweer bij Liesbeth maar nu met allebei de katten. Coco eet nog steeds maar de helft van haar dagportie brokjes, dus die moest even gecontroleerd worden. Zo te zien ging het best goed, maar waarschijnlijk moet ze wennen aan het “nieuwe gevoel”…. blijkt wel want we zijn nu bijna 4 weken verder en het is nog steeds zo. Ze krijgt dus meer natvoer en minder brokken, en ik moet haar gewicht in de gaten houden omdat haar speciale dieet voor haar darmproblemen tevens een “afval”- dieet is.

Joris moest een glucose-check hebben nadat hij van natvoer veranderd was. Hij krijgt nu Hill’s m/d voor diabetes, en hij vindt het heerlijk. Glu was stabiel, maar z’n bronchitis bleek weer op te spelen. Het was op het randje of hij antibiotica moest hebben of niet. Liesbeth vond dat hij eerst op eigen kracht moest proberen eroverheen te komen. Ook met haar besproken dat ik hem vitamine B12 Methylcobalamine wil geven voor het geval die kreupelheid (gedeeltelijk) wordt veroorzaakt door diabetische neuropathie. Dus meneer krijgt nu per dag een extra (2e) capsule L-Lysine voor z’n weerstand, een capsule 1000 mcg B-12, een halve tablet Arthrix-Plus met glucosamine en chondroitine voor z’n artrose met daarbij een visoliecapsule Aspitol …ik voel me net een toverkol als ik die mix aan het samenstellen ben. Over het geheel gaat een papje van Hill’s a/d om het nog een beetje appetijtelijk te maken en dat lukt goed. Maar oh oh wat wordt Joris oud. Hij loopt zo vreselijk slecht. Toch geniet hij duidelijk van de kleine dingen, en kruipt sinds kort weer lekker bij me in bed. Hier ligt hij heerlijk op de bank, op z’n rug, poten wijduit in de lucht, en maar knorren …. 

Helaas zaten we afgelopen dinsdag alweer bij Liesbeth, want ik was er niet gerust op. En inderdaad: z’n onderste luchtwegen waren stabiel, maar nu waren z’n bovenste luchtwegen niet in orde. Hij gaf een flink fluitconcert en dus toch een Convenia prik gekregen. Wat een ramp als een suikerkat niet wil eten …. ik spuit “in the blind” en gelukkig ben ik steeds thuis om hem in de gaten te houden.  Zo te zien helpt het: ondanks de hitte gedraagt hij zich na een paar slechte dagen nu vrij goed.

Logitech, ongelooflijk goede service!

Dit lijkt op reclame maken, en dat klopt. Toen ik krap 2 jaar geleden een nieuwe laptop in gebruik nam, had ik mezelf heel erg verwend met een nieuw, heel dun en licht, draadloos bluetooth toetsenbord plus muis van Logitech. Duur setje….. En toen ging een paar weken geleden m’n muis fratsen krijgen: het wieltje leek lam want ik kon niet meer naar beneden scrollen, alleen nog naar boven. Nou zit er nog een knop op die muis waar ik mee omhoog en omlaag kan, maar ja …dat wieltje is wel zo handig en ben ik gewend.. dus dat was balen.

De winkel gebeld, maar die gaf niet thuis “op wieltjes zit na zoveel tijd geen garantie”.  Toen maar Logitech gebeld, want ik had al eerder goede ervaringen met hen. Uitgelegd, en jawel hoor …. ze geven 3 jaar garantie op hun produkten, en na wat gegevens genoteerd te hebben en enige ruggespraak kreeg ik te horen dat ik een compleet nieuwe set toegestuurd kreeg.  Ook een toetsenbord waar dus niks aan mankeerde. Ik moest dan wel wat kleine onderdeeltjes terugsturen zodat ik de “oude” set niet zou kunnen doorverkopen  …. logische zaak. En wel heel erg klantvriendelijk en service-gericht. Ik geloof dat ik een week na het doorfaxen van m’n aankoopbewijs al een nieuwe set thuisbezorgd kreeg, en zojuist heb ik alles geinstalleerd … het werkt naadloos. Ook een nieuw toetsenbord is niet verkeerd zeg … werkt wel heel wat prettiger.

Paar uur later

Wát een bikkel!

Ze mag van de dierenarts Joost pas morgenochtend voor het eerst eten ….. want ze zou nog misselijk zijn, en veel bloed ingeslikt hebben waarschijnlijk. Ik heb me altijd door m’n kat laten leiden, en nooit door dat standaard-advies. en Coco is het dus niet met Joost eens. Eerst kort na thuiskomst even een flinke haarbal uitgekotst, zonder dat er ingeslikt bloed bij zat, dus dat zag er goed uit. Inmiddels om 8 uur ’s avonds heeft ze stapsgewijs al een hele fles Reaktiv op, 2 bakjes van haar eigen natvoer goed fijngeprakt, een papje van a/d met haar L-Lysine en glucosamine erdoorheen, en als toetje 5 mini-stukjes kaas….haar favo-toetje.

Ze ziet er nog een beetje versjangeleerd uit …. maar ze poetst al lekker. En oh ja: haar nierwaarden zijn goed !

….en is nu heel zielig….

Vanmiddag rond 2 uur waren we weer thuis. Het was de hoogste tijd dat Coco’s gebit bekeken en behandeld werd. En ik snap nu ook waarom ze af en toe een paar dagen weinig brokjes wou eten. De kies waar Liesbeth een gaatje in had gezien, bleek heel broos te zijn en zo uit elkaar te vallen. De wortel moest uitgeboord worden, en de wond gehecht. Er waren nog 2 kiezen al eerder afgebroken waar al weer vlees overheen groeide, en ook van die kiezen zijn de wortels uitgeboord. Haar hele gebit zag er altijd – zo oppervlakkig en snel bekeken – mooi uit dacht ik, maar blijkt dus heel zwak en bros. Over een maand moet ze terugkomen voor een comtrole, en ze heeft uiteraard een aantal dagen pijnstillers en antibiotica.

Toen ik haar ophaalde was ze heel zielig aan het huilen, maar toen ze m’n stem hoorde was ze stil. Eenmaal thuis, en wat vaster op de beentjes, blijft ze nu dicht in m’n buurt, en ligt het liefste tegen me aan op de bank. Ze zoekt echt contact, dat arme kind. Ik ben blij dat het achter de rug is.

Poesje wordt mager varken

Schreeuwend als een mager speenvarken ging Coco vanochtend mee naar Liesbeth. Ze had gisteren voor het eerst in weken weer goed gegeten (waarschijnlijk had ze me de afspraak met Liesbeth horen maken) maar het mocht haar niet baten: ze ging toch de mand in. Helaas kan ik er dit keer niet bij blijven omdat ze niet weten hoe laat ze vanochtend geholpen wordt. Er wordt meteen bloedonderzoek gedaan, en ik hoop dat het ook lukt om wat urine te pakken te krijgen want ik ben vannacht als een blok in slaap gevallen en werd pas wakker van de wekker. Geen ochtendplas opgevangen dus. Ik ga maar poetsen of zo ……

Coco heeft pijn

Vorige week dinsdag – na een week van slecht eten – ben ik met Coco naar Liesbeth geweest. De harde brokjes kon ik niet meer aan haar kwijt, zacht voer ging nog wel maar niet echt lekker. Liesbeth contateerde flink opgezette keelklieren en rode keel, dus mijn vermoeden van een keelontsteking klopte wel. Maar ook bleek Coco een gaatje in een kies te hebben. Een week na de Convenia met pijnstiller is het eten nog steeds niet om over naar huis te schrijven. En dus gaat ze morgen weer naar Liesbeth, dit keer voor narcose, kies trekken, uitgebreide bloedtest….en wat er verder nog zinnig lijkt als ze toch eenmaal op die tafel ligt.

Coco mankeert nooit wat, en altijd ging alle aandacht naar Ben en naar Joris. Ze is een beetje een ondergeschoven kindje, dat gaan we nu proberen goed te maken. Wie weet heeft ze al heel lang last van die kies, want ze heeft wel vaker een periode dat ze slecht eet…..

En wat nu ….

…. ?

Ik zit lekker te rommelen. Doe absoluut niet net alsof ik vakantie heb, want ik sta nog steeds om 6 uur op en ga niet terug naar bed. Ik mis m’n chauffeurs, en m’n collega’s, en het werk. Maar niet zo erg als ik gedacht had. Iedere dag heb ik een of meer projektjes bedacht en gedaan, waardoor ik een tevreden gevoel heb. Boodschappen doe ik nu veel vaker dan 2 keer per week: vroeger was ik altijd bang dat ik dingen zou vergeten zodat ik – doodmoe – na m’n werk nog op de fiets zou moeten klimmen. Nu maakt het niet uit hoe vaak ik ga….en dat werkt een stuk relaxter. Ook zit ik ’s middags vaak een boekje te lezen zonder direkt in slaap te vallen.

Ik zwem nog steeds, en train nu 2 keer per week. Op vrijdag gezellig met Straaloogje en iemand die ik nog van zwemmen ken, en ik hoop dat ik dat volhou. Ik heb helaas ontzettend veel pijn in m’n heup en rug, en heb sinds kort een tennisarm…. toch gewoon doorgaan zegt Andries m’n therapeut. Eén oefening heb ik op zijn advies geschrapt, en verder blijf ik gewoon trainen.

Morgen heb ik weer een gesprek met die SPV-ster over hoe ik m’n leven moet gaan inrichten. Ik kom tot de ontdekking dat het momenteel weinig zin heeft om te gaan inventariseren wat ik echt leuk vind om te doen zodat ik m’n vrijgekomen tijd kan gaan vullen met een nieuwe bezigheid. Dat was namelijk de “opdracht” voor de afgelopen 2 weken. Ik ben daar helemaal niet aan toe joh …. ik ben nu bezig me te realiseren dat ik de dingen ontspannen kan doen. Dat er nog steeds een strak schema is door mam en door Joris z’n diabetes, maar dat ik daarbinnen toch veel meer ruimte heb. En daar kan ik erg van genieten gelukkig.

Ik word lekker bruin en m’n plantjes worden schitterend, zeg nou zelf.

Het was grandioos!

Ik heb even een weekje nodig gehad om bij te komen van alle emoties, maar mijn afscheid was in één woord geweldig. Op weg naar Houten nog gezellig en als vanouds met Jan de chauffeur gekletst,  ik werd nog speciaal opgebeld door andere chauffeur Sietse om gedag te zeggen, en keurig op tijd werd ik door Jan afgeleverd. Hij bleef standbye omdat ik geen idee had hoe laat ik weer terug zou gaan.

Na aankomst gewoon aan het werk: laatste klussen afgemaakt, bureau leeggeruimd, spullen ingeleverd, en rond half 11 voelde ik opeens dat mensen zich rond mijn bureau verzamelden. Maria heeft een schitterende foto-reportage voor me gemaakt van het hele gebeuren, er werd veel gelachen en ook gehuild…..  Luc, mijn chef sprak heel aardige woorden, en ik heb zelfs iets teruggezegd na afloop. Ze hebben me verwend met allerlei cadeaus….ik wist niet wat ik zag.  Geen moment bij stilgestaan.

Wat hebben ze zich uitgesloofd om mij écht dierbare dingen te geven als herinnering. Hier wat foto’s die voor zich spreken denk ik. Een schitterende handgeschilderde vaas, en een kattenschilderij, beide gemaakt door mensen met een verstandelijke beperking. Een mok met de foto’s van mijn direkte collega’s met daarop de noodkreet “wie moet nu de bagger uitzoeken?” …. ahhh, wat dierbaar. En wat zal ik ze missen. Ze deden me uitgeleide met een hele groep, en hielpen Jan om de cadeaus in te laden. Op de terugweg nog naar een concert gekeken, heerlijke muziek, zoals ik wel vaker door de mannen getrakteerd werd na afloop van m’n werk. En ook Jan had nog een schitterend boeket bloemen voor me. Kortom: het was geweldig, ik ben verwend, ik heb er van genoten, en heb er een heel mooie herinnering aan.